Dag 7 —> Udine - 78 km, 98 hm

De flessen

Het is zeven uur, tijd om op te staan. Buienradar belooft een goede fietsdag en daar lijkt het ook op als we naar buiten kijken. Het is droog en boven de bergen hangen weliswaar nog steeds wolken maar het is van een vriendelijker soort dan we gisteren zagen. Het noodweer van de afgelopen dagen heeft vooral huisgehouden in het westelijk deel van Noord- Italië en wij zitten nu helmaal aan de oostkant. 

Vanuit onze kamer kijken we uit op een soort wijngaard, maar het blijkt een kwekerij te zijn van wijngaardslakken. Bij de huisbaas kan je ze in kleine en grote potten kopen. Volgens hem is het een erg bewerkelijk product. We laten onze iPhone het foldertje dat op onze kamer ligt vertalen. “ Onze slakken dragen het oorsprongskeurmerk “ITALIAANSE SNACKS”  zo lezen we op het scherm.

De route is vandaag afwisselend. Soms gaat het langs een drukke verkeersweg met marginale dan wel ontbrekende fietsstroken. Ergens steken wij een rivier over via een drukke weg. Over de rijweg rijden is tricky, grote vrachtwagencombinaties hebben doorgaans te weinig geduld om minutenlang achter fietsers te rijden en passeren ons  dan maar op goed geluk. Dus fietsen we maar over een smal voetpaadje: rechts het ijzer van de brug en linksonder een opstaand randje van beton. Het is geen prettige oversteek. Ik heb slechte ervaringen met lelijke randjes langs fietspaden. Maar wij komen heelhuids aan de overkant en slaken een zucht van verlichting, voldoening en verlossing.
 

Dan  voert Pocket Earth ons een tijd lang over zandweggetjes, gravelpaden, modderpoelen en keienallees. Bij een veldje met fruitbomen eten we een banaan en zien in een appelboom allemaal flesjes water aan de takken hangen. Waarom? We hebben een theorie, maar dagen onze lezers uit ook met oplossingen te komen van dit merkwaardige fenomeen.

We steken de Fiuma Tagliamento over. Vanwege de brede fietsstrook is dat een feestelijke bezigheid. Halverwege stoppen we voor een foto. Rivier en de stenige beddingen zijn minstens een kilometer breed. Tussen de keien zoeken grauwgrijze watermassa's zich een doorgang naar zee.  Alsof het lemmingen zijn.

Naarmate we Udine naderen passeren we steeds meer dorpjes. De kerken hebben doorgaans losstaande torens met een geheel afwijkende architectuur en grote diversiteit. Zou het zo zijn dat ooit met de bouw van een kerk begonnen werd als er net genoeg geld bijeen geharkt was voor de bouw van een kerk zonder toren en dat in een later stadium die toren gebouwd werd als er genoeg stuivers in het kaarsenpotje verzameld waren? Joost mag het weten.

In een dorpje zien we een wagen met kinderen. De kleintjes hebben handratels en de grotere kinderen bedienen machinale ratels die met zwengels bediend worden. Het ziet er feestelijk uit maar de relatie met stille zaterdag ontgaat ons.

Nu zitten we in Udine op een kamer van Stop en Sleep. Vrij keukengebruik hebben we en M is er op dus op uit om wat lekkers te kopen bij de Aldi. Ik blijf op de kamer om dit verslag te tikken dat ik nu besluit met een . .