Dag 32 —> Hitzacker - 87 km

We verlaten Wittenberge, stad van de beroemde Singer trapnaaimachines. We volgen de Elbe-Radweg die hier direct naast de rivier over de dijk loopt. Het is stralend weer en de wind hebben we meestal in de rug en soms tegen wat komt door het de meanderende rivier en het parallel daaraan lopende fietspad. Ooievaars staan midden op het pad en vliegen pas weg vlak voor de onvermijdelijke botsing.Vanaf de hoge dijk is dat wegvliegen ook geen grote kunst: twee stappen, de vleugels uit en weg ben je, als ooievaar.

Boven ons cirkelen twee rode wouwen en ginds aan de andere kant van de Elbe roept een koekoek die kennelijk in gesprek is met een koekoek aan deze kant. Hoe krijgen die dieren het voor elkaar zo’n grote afstand acoustisch te overbruggen? Boven ons tsjirpen leeuweriken, ‘t is dat M het zegt maar ik hoor het amper. 

De kilometers glijden weg onder onze wielen, het pad is van goede kwaliteit zodat we goed rond kunnen kijken en genieten van het mooie Natura-2000 gebied. In een overdekte rustplaats eten wij onze broodjes met kaas en banaan op, nemen een hap zoute pinda’s en verwennen onszelven met een snicker die we in de lengterichting delen. Honderd meter verder staat een aankondiging dat er een koffietent is over 1 km. Maar daar aangekomen blijkt het Ruhetag te zijn.

Al met al duurt het tot Donitz - 35 km na ons vertrek - dat we een kop koffie kunnen bekomen bij een Konditorei. We steken de Elbe over en de natuur begint nu plaats te maken voor agrarische activiteiten. In een weiland liggen witte koeien te herkauwen in de schaduw van een boom. Met hun staart verjagen ze  vliegen van hun achterlijf en met hun oren slaan ze insecten weg die rondom hun ogen zitten te klieren.  Ik had nooit door dat koeien zulke bewegelijke oren hadden en vraag mij af of andere dieren ook dat kunststukje kennen. Paarden? Ik weet het niet, maar weet wel dat wij mensen dat doorgaans niet kunnen, zelfs niet mensen met extreme flaporen.

Opeens stopt het fietspad wegens “werk in uitvoering’. We proberen het toch maar komen al spoedig een betonauto tegen die zijn lading uit zijn draaiende  trommel neervlijt tussen betonnen zijkanten. De werkers maken ons duidelijk dat we terug moeten en met enige tegenzin aanvaarden wij de terugtocht, klaar voor een omweg van 10 km. 

Nu zijn we in Hitzacker. De stad is bekend bij lezers van Ons Koningshuis omdat prins Claus hier ooit op uiterst jeugdige leeftijd geboren is. Terwijl ik dit tik, komt M terug van de Netto met bier en kersen. Straks moeten we de planning maken voor de komende dagen. We willen onder Hamburg door naar Bremen. Komen we nog over de Lūnenbūrger Heide? We zullen zien.

Nu over de CC van gisteren. Sommige lezeressen begonnen meteen te googelen (in de AI-mode) naar Einaudi en de Radetzky-mars en vertelden mij dat E die bombastische mars nooit zou spelen. Maar in het verhaaltje ging het ook om een interpretatie daarvan en die hele entourage was trouwens opsier die de puzzelaar op een dwaalspoor moest brengen. De noot bis op een piano is dus een verhoogde b en omdat er tussen de b en de c geen zwarte toets zit, moet het wel de c zijn.
Nu verticaal. Zowel diamant als grafiet en cokes bestaan geheel uit koolstof, een element dat chemici aanduiden met de letter C.

@nnet loste het raadsel op en Diderica en Iris kwamen heel ver. Hulde.