Dag 8 —> Venzone - 48 km, 150 hm

Tandpasta

Stralende zon. En alle tijd vandaag want ons ritje naar Venzone blijkt slechts 40 km te zijn. Ik had ooit 60 km uitgerekend, een mooi stukje, maar na boeking bij Stop & Sleep bleek de afstand beduidend minder te zijn. Nu heb elk nadeel z’n voordeel, en dit geldt zeker vandaag.  We zitten nu op de Ciclovia Alpe Adria  Radweg.

De bergen die eerst schimmen in de verte waren, zijn nu grote stenen objecten links en rechts van ons geworden. Wij volgen het dal daartussen met grazige weiden, bloemrijke bermen en ruisende beken. Het lijkt net vakantie!   

Maar er is ook nog werk te verrichten en dat is klaarheid te brengen in een aantal gerezen problemen. Die klaarheid is gelukkig gebracht door onze lezersschare. Gelukkig weten we nu dankzij Marianne meer van het ratelgebruik op stille zaterdag. Ja als dat in  Tsjechië gebruik is om de tijdsaanduiding weer te geven bij zwijgende kerkklokken, dan zal dat hier ook wel het geval zijn.

Nu de flessen in de appelboom: daar gaan we met Leny mee. De flessen zaten propvol water en zo doe je dat niet om insecten te vangen. Bovendien ontbeerden naburige bomen zulke flessen. Ja, logisch, je poot een appelboom en wil daar over 50 jaar nog de vruchten van plukken. Onderwijl ben je dan 90 en je wilt dan niet op een keukenstoel onder die boom staan om iets te plukken. Zo zakt dat meubelstuk met een poot in de zompige bodem en hubs, daar lig je dan naast die stoel, met je eigen poot gebroken.

Dan de transmutatie van bloem in plant. Eigenlijk en vrij onnodig proces, want een paardenbloem, ganzenbloem, zonnebloem, het zijn allemaal al planten. Laten we eens lichaamsdelen transmuteren, bijvoorbeeld LONG in HART en als dat gemakkelijk gaat betrekken we daar nier, milt, darm en huid nog bij. Ideaal voor transplantatiedoeleinden. Drieletterige lichaamsdelen laten we maar buiten beschouwing.

We zijn nu in Venzone. We kijken uit op het dorpsplein. Bij de kerk, in de schaduw, staan twee Jehova-getuigen. Ze wachten tot voorbijgangers hun aanspreken, zelf nemen ze dat initiatief niet. Ik ben blij dat werk niet te hoeven doen.

Venzone werd op 6 mei 1976 getroffen door een geweldige aardschok die een groot gedeelte van de binnenstad plat legde. En op 15 september van datzelfde jaar volgde er nog een naschok die het verwoestende klusje afmaakte. In de galerij aan de overkant van ons onderkomen hangen de foto’s van die ramp. Maar als je niets van dat drama wist, zou je het niet merken. Je ziet het pas als je het doorhebt !

We zij dus vroeg op onze bestemming. Geen probleem. Straks kuieren we wat rond. De mensen zijn hier nog te tellen op straat. Anders dan in Udine, waar de hele wereldbevolking in het centrum paradeerde. En rondom ons appartement aldaar leek het wel of we in Afrika beland waren. 

Morgen fietsen we verder noordwaarts. We gaan nu puzzelen. Behalve de afstand beginnen nu ook de hoogtemeters een rol te spelen. En we hebben natuurlijk ook weer te veel mee. Beiden hebben we een dikke tube tandpasta mee. Dat is te veel van het goede.