Dag 6 —> Sacile - 55 km, 69 hm

De engel

Het is vandaag Goede Vrijdag, Waarom die dag zo heet is mij een raadsel want 1990 Jaar geleden voltrok zich een vreselijk drama dat we de laatste dagen vele malen afgebeeld zagen in kerken & kathedralen maar soms ook gewoon langs de kant van de weg. Gelukkig keerde het tij twee dagen later op Paasmaandag met de Herrijzenis.

Ooit kampeerden we in Elsloo in Zuid-Limburg en tijdens een avondwandelingetje belandden we in het buurtschap Catsop in de Winandus-capel. Daar werd de merkwaardige terugreis van Winandus uitgebeeld en uitgelegd. W was met vrienden op pelgrimsreis in het Heilige Land. Ze waren overal geweest en de vrienden besloten aan de terugreis te beginnen. Maar W merkte op dat het die dag juist Paasdag was en hij wilde de Here eren door de terugreis een dag uit te stellen. Maar zijn vrienden waren niet te overreden en dus bleef W alleen achter maar dacht de rest wel weer met enige geforceerde dagmarsen in te kunnen halen.

Des anderen daags ging W dus ook op pad en werd al snel ingehaald door een ruiter die hem een lift aanbood. Dat was niet voor dovemansoren gezegd: W sprong achterop en de ruiter gaf het paard de sporen. In razende vaart snelde het duo door de dreven en het hoefgetrappel hield al snel op omdat het paard zich van de grond verhief en over de boomtoppen suisde. In minder dan een uur stopte de ruiter. W keek verbaasd om zich heen: hij was weer vlakbij Elsloo. De ruiter keek hem vriendelijk aan: zijn gezicht was omringd door een stralenkrans. W besefte toen dat de ruiter een engel was. De engel verklaarde zijn service met de woorden “Wie de Here gedenkt zal door de Here gedacht worden” en verdween weer in galop.

W had echter weinig lol van zijn snelle rit. Zijn dorpsgenoten geloofden het verhaal niet en concludeerden dat W nooit in  het Heilige land geweest was maar halverwege weer was omgekeerd.

Zodoende hebben wij er vrede mee dat onze terugreis ook niet al te snel verloopt, Al na een uurtje stoppen we bij een bankje om een paar pinda’s te doppen, de banden van Christoffel van verse lucht te voorzien, onze extremiteiten met zonnevet in te smeren en mijn stuur in een meer ergonomische stand te positioneren.

Links tekenen de bergen zich af, majestueus maar ook een beetje beangstigend omdat we daar binnenkort overheen moeten trappen.. Tot nu toe was het vlakrijderij, wat te zien is aan het geringe aantal hoogtemeters dat we de afgelopen dagen voor de kiezen hebben gehad.  (Dat aantal staat steeds als  “hm” achter de gereden kilometers vermeld in het kopje boven deze rubriek).

Boven die bergen hangen dreigende wolken. Uiteindelijk, 5 km voor onze overnachtingsplek  zijn we dan toch genoodzaakt onze regenjacks aan te trekken maar aangekomen bij Agriturismus La Chiocciola schijnt de zon weer. Vanuit onze kamer kijken we uit op de Dolomieten. Straks een wandeling naar het dorp. En vanavond zien of we Annets opgave kunnen oplossen: het veranderen van PLANT in BLOEM. Wie doet er mee?