Dag 5 —> Treviso - 50 km, 15 hm

Petje

Met donderend kabaal begint deze donderdag. Neen, niet van de weergoden boven ons, maar uit de badkamer. M is uitgegleden in het ligbad dat als douchebak dienst doet. Achterover viel ze over de rand en nam daarbij douchegordijn en ophangmechaniek mee in haar val. Gelukkig kruipt ze  zelfstandig weer omhoog dus geen gebroken botten. Dr. J constateert verder geen blauwe plekken en gebruikt dan zijn medische vaardigheden voor de reparatie van de losgerukte waterkering.

Zo begint de dag toch positief en bovendien is het buiten droog alhoewel het zwerk somber nederhangt. Ik neurie het wijsje van de bijbehorende psalm: 

Het zwerk blijft somber nederhangen - een doodse  stilte heerst alom - De schepping treurt - zij heeft geen zangen - d’orgeltoon van ‘t woud is stom 

De eerste 25 km gaan noordwaarts over fietspaden langs kanaaltjes. De wind komt van opzij en doet ons geen kwaad noch deugd. Ik probeer die psalm te verdrijven, straks wordt het nog een oorwurm en denk aan de merkwaardige muziekinstrumenten die ik afgelopen weken hoorde. Daar is eerst de theremin die bij de voorstelling “Burning Sweetgrass’” werd bespeeld door een van de dochters van een stervende moeder. Een soort tragikomedie van Orkater. En die theremin werd uitgevonden door Theremin en is het eerste elektronische muziekinstrument en helaas ook niet het laatste. Het geluid komt dichtbij de zingende zaag.

Dan de voorstelling van Jaap Mulder, een begenadigd klezmer-muzikant. Tijdens een huiskameroncert in Leeuwarden mochten we onlangs van zijn kunsten genieten. Hij speelde afwisselend basklarinet, bugel, blokfluit, klarinet, altsaxofoon, melodica en ventieltrombone. En het gaat hier om dat laatste instrument. Het werd vroeger wel gebruikt in fanfares want het is makkelijker speelbaar dan een schuiftrombone, zeker als je al enige ervaring hebt met andere ventiel-instrumenten. Toen ik ooit bij de Wergeaster Kriich kwam, waren er nog drie in gebruik maar het instrument is daar (samen met de bespelers) uitgestorven. Het instrument heeft veel tegen: glissandi zijn onmogelijk, de juiste intonatie is een probleem en de koninklijke klank van zijn schuifbroer gaat deels verloren door alle krullen in de bepijping.  Maar het leuke is dat er zeer snel op gespeeld kan worden en dankzij Jaap Mulder weet ik welk instrument ik in mijn volgende leven ga bespelen: de ventieltrombone.

Nog ben ik niet klaar met deze opsomming. Eerder maakte ik al gewag van de opera over de verovering van Poppea door Nero. Het barok-orkest dat de opera begeleidde was “Capella Mediterrania” en naast dagelijkse instrumenten als harp, blokfluit en orgel, zagen en hoorden we ook de viola da gamba, de aartsluit en de teorbe. 

Het tweede traject - ook weer 25 km - voert kaarsrecht noordoostelijke richting over een voormalige militaire spoorlijn.  Aan de kant staan een paar kabouterhuisjes. Het blijkt een kattenhotel te zijn en we worden gemaand wat voedsel in een grote bus te deponeren. Er lopen een stuk of wat vette katten rond dus we doneren nix van ons dagelijks brood. 

In Treviso dwalen we wat rond. Door de stad lopen wat kanalen en volgens een gidsje zou het iets van Venetië hebben, Onzin. We gaan de Dom binnen. Alhoewel ik slechts semigelovig ben neem ik toch altijd mijn petje af bij binnenkomst.