Dag 4 In Padua

Het kaarsje

Op naar de Cappella degli Scrovegni ! Hier is in 39 fresco’s de weg der (on)zaligheid uitgebeeld door Giotto gedurende 1303 tot1305. Scrovegni was zijn opdrachtgever. Het relaas begint met het huwelijk van Anna - de moeder van Maria - tot Het Laatste Oordeel. Daar moeten we meer van weten en precies om 9:01 - 1 minuut na de opening - vervoegen we ons bij de balie waar slechts één echtpaar voor ons staat. M bestelt vriendelijk twee kaartjes en ik kan daar nog snel ‘pensionada’ aan toevoegen voordat de kassa zal gaan rinkelen. Want waarom zou je te veel betalen voor de zaligheid?

Helaas, pindakaas. De tent is de hele dag uitverkocht. En morgen ook. Over drie weken is er weer plaats. Het zijn allemaal groepen die geboekt hebben. Dus zouden wij ons buiten de deur maar moeten aansluiten bij zo’n club! 
 

Dan maar op naar de Oro Botanico waarvoor we nog te vroeg zijn zodat we de Basilica di Sant Antonia binnen duiken. We dwalen rond en  belanden in een kapel vol met reliquien. We zien de steen die Antonia als hoofdkussen gebruikt heeft. M ontdekt hoog in een nis een gouden kast waarin het ondergebit van St A tentoongesteld is. St Antonius is een helper voor ieder die iets kwijt is. “Sint Antonius beste vrind, maak dat ik mijn autosleuteltjes vind”. De kerk begint vol te lopen. In het midden wordt de mis gecelebreerd. 
 

De oro is vlakbij. Helaas zijn de reusachtige kassen gesloten. Maar de tuin is boeiend. Ontelbare planten hebben hun plaatsje en tuinlieden zijn druk bezig cactussen te verplaatsen. Een griezelig klusje dat M en ik thuis ook op gezette tijden klaren. Opvallend in de tuin zijn de vele eeuwenoude bomen uit verre windstreken. Ze rijzen tot onmetelijke hoogtes en zijn daardoor nauwelijks te fotograferen.

Op de terugweg naar ons appartement doen we nog de Basilica Sant Ggiusta aan. Deze is minstens zo groot als de vorige basiliek maar soberder uitgedost. Er zijn hier dan ook amper bezoekers! In de Corridor des Martyrs komen we raadselachtige zaken tegen. Een schilderij heeft als titel “De ontdekking van de bron der martelaren”. Na lang goochelen krijg ik een beetje houvast.Een zekere Prassede hielp Christenen zich te verbergen voor de vervolgingen die in het begin van het christendom gebruikelijk waren. Maar ze had ook de merkwaardige gewoonte de lichamen van vermoorde christenen in een bron te mikken. Maar hoe het zit met de ontdekking van die bron in latere tijden, daarover ben ik nix te weten  gekomen.

Even verder staat een grote ijzeren mand waarin het gebeente van Lucas gelegen zou hebben. Ook een raadsel, maar dan vind ik op internet een heel verhaal van Marcel van Ellen over deze kwestie. [marcelvanellen.worldpress.com]. 

We branden nog een kaarsje zonder daarbij doelen te noemen. Maar ik weet er wel twee en dat zijn mooi weer morgen en een handige fietsenmaker die weer de remolie van mijn voorrem kan bijvullen.

Het kaarsje blijkt maar ten dele te werken. De weervoorspelling is bar en boos, maar de fietsenmaker herstelt mijn voorrem weer in alle kracht en glorie.