Dag 19 —> Dieppe - 72 km

Voor vandaag voorspelt Buienradar droog weder met ZW-wind van 3 Bft en een maximumtemperatuur van 15 C. Ideale omstandigheden dus voor ons tripje naar Dieppe en vol goede moed begeven we ons dus op het pad dat Pochet Earth voor ons uitgestippeld heeft.

We kruisen een groot agrarisch gebied en we stoppen al snel om een grote berg suikerbieten te fotograferen. M is blij, we fietsen door haar jeugd. Aardappelen, rode bieten en mais vullen de velden en de braakliggende percelen tonen echter rode aarde en dat is dan toch anders dan we in de Groningse Ommelanden gewend waren. 
 

Na 30 km ontwaren we in Doudelange eindelijk een Tabac. Koffie, daar zijn we aan toe.   Rondom de bar staan een tiental mannen met diverse gradaties van overgewicht met een fles bier. Geen slechte  gasten trouwens, ze ogen verder vriendelijk. Aan een tafeltje bij het raam hebben we plaatsgenomen, M met zicht op de fietsen en ik met zicht op de mannen die allemaal een lange broek dragen behalve de man direct voor mij die een 3/4 pantalon aan heeft. Aan zijn rechterbeen heeft hij een grijze kous. Zijn linkerbeen blijkt een moderne prothese te zijn met een bladveer in zijn schoen en allerlei inbus-boutjes rondom.

Dus de vraag borrelt op waarom de man zijn houten been zo tentoonstelt. Ik denk dat het een soort van trots is. Waarom zou je je handicaps verbergen? Zeezeilers en golfers zijn er juist trots op. 
 

We fietsen door en passeren een uit de kluiten gewassen chateaux in Gulleville en in Cresville-la-Roquefort. M vraagt mij of ik wel in een kasteel zou willen wonen. Neen, ik niet. Ik stel dezelfde wedervraag en ook M lijkt het een koude bedoening tussen al dat steen. En zo blijkt maar weer dat er zaken zijn waar we precies hetzelfde over denken.

Bij Lunevay pikken we weer een oude spoorweg, de Velo-au-Lin die ons weer een tiental kilometers verder voert. Dan plotseling zien we tussen de heuvels de zee. Vlak voor Dieppe is het nog even afzien, We stappen af bij een uitzichtpunt dat zicht geeft op de Normandische krijtrotsen. Daarna gaat het in gezwinde vaart naar beneden naar ons appartement  dat honderd meter van zee ligt: vanuit ons raam is net de horizon te zien. Ja, een ruime blik, daar houden wij van.