Dag 20 —> Saint-Valery-sur-Somme - 62 km

Gisteren, niet lang nadat M met een tas vol heerlijkheden binnenkwam, begon het te regenen. Tussen het  casino en de Grote Poort konden we eerst nog een stukje zee zien, maar het waterige  gordijn tussen beide gebouwen werd steeds dichter en dichter getrokken. We zijn dus de hort niet meer opgegaan in Dieppe. Gelukkig is het appartement genoegelijk en biedt ons alles wat we nodig hebben. Duizend maal beter dan die trieste hotelkamers met een enkele stoel en een gammel tafeltje dat kennelijk bedoeld is om er een afscheidsbrief te schrijven.

De wekker speelt zijn deuntje ten teken dat het tijd is onze dromerijen te beëindigen en een verkwikkend stortbad te nemen, een kop koffie te nuttigen en onze rijdieren te bepakken. Daarvoor nemen we alle tijd, de middaghitte die we op zomerdag proberen te vermijden is in dit jaargetijde juist zeer welkom.

Dieppe bezit een zeehaven die weer verbonden is met allerlei kleinere havens en kanalen.  Het blijkt nog redelijk ingewikkeld Dieppe te verlaten. Een aantal bruggen zijn buiten bedrijf (voor het wegverkeer) en al cirkelend en zigzaggend gelukt het ons eindelijk aan de stad te ontsnappen. 

We rijden over de kustweg. Links ligt een groot passagiersschip. Het havengedeelte is van de rijweg afgescheiden door een metershoog hek van prikkeldraad waar bovenop ook nog een uitgerolde bos scheermesjesdraad ligt. Een luguber gezicht. 

We klimmen weer omhoog en  door de flinke rugwind lukken ons een aantal hellingen die zonder die ondersteuning niet mogelijk in het zadel waren te doen. 
 

Dan hebben we weer zicht op de zee. Fantastische kleuren groen en blauw zien we in de zee en dat palet is erg contrasterend met het grasgroen van het weiland bovenop de krijtrotsen. 
 

In Criel-sur-Plage stoppen we om het strand te fotograferen. Het zijn vooral de veelkleurige daken van de strandhuisjes die ons bekoren: het zijn precies de primaire kleuren van de potten verf bij de HEMA.
 

Dan weer verder. Vandaag gaat het voornamelijk over geasfalteerde binnenweggetjes. Het ontspannende daarvan is dat er niet om de honderd meter levensbedreigende hekken, paaltjes en slagbomen zijn die zo welig tieren op de Franse fietspaden. 
 

Dan zijn we in St-Valery-sur-Somme dat aan de Sommebaai ligt. Die zal de grootte hebben van de Dollard, maar rondom is duizend maal meer vertier. Dat gaan we straks onderzoeken!