Dag 18 —> Bolbec -39 km

Gisterenavond - na een vorstelijke maaltijd toebereid door chef M - hebben we nog een ommetje in Honfleur gemaakt. Vanaf ons onderkomen bij de oude vuurtoren liepen we richting centrum via de Rue Haute. Opeens ontdekten we in het plaveisel keien met een muzieknoot. En ja hoor, daar stond het geboortehuis van Erik Satie. En meteen start er ergens in mijn hersenpan een grammofoon die Trois Gymnopédies (wat zijn dat eigenlijk?) afspeelt, traag en breed. Maar hoe ‘lang Satie in Honfleur gewoond heeft, daar kom ik niet achter. Zijn artistieke leven speelde zich in ieder geval in Parijs af. 

In het centrum fotograferen we een houten kerk met een merkwaardig front. Naast de toegangsdeur is - breed uitgemeten - de ingang van het openbaar toilet. Verderop staat een grote houten markthal en nog meer houten gebouwen zijn hier te zien. Opvallend zijn de vele galerieën met schilderijen, schetsen maar vooral met sculpturen waarbij we in een ervan onze kleindochter Elin herkennen.  In de beroemde vissershaven liggen slechts twee vissersboten: is de rest uitgevaren of is deze bedrijfstak opgedoekt? 
 

Een bedrijfstak die hier in ieder geval wel welig tiert, is de horeca. Ondanks de niet al te hoge temperatuur zijn de overdekte terrassen overvol met mensen die zich tegoed doen aan vogels, vissen en viervoeters. Ik ben blij hier niet te hoeven zitten maar rond mag lopen en te genieten van alles wat zich bij deze wandeling laat zien.

Nu is het vandaag. We zitten aan het ontbijt en vragen ons af wat te doen. Buiten regent het en Buienradar vertelt ons dat het de hele dag zo zal blijven. We blijven hier nog  een nacht, zo besluiten we met meerderheid van  stemmen. M belt de uitbaatster: hier kunnen we niet blijven maar in de buurt heeft ze nog wel iets.

Nou, als we dan toch de deur uit moeten, dan moeten we ook maar wat fietsen. Niet te ver vandaag. In Bolbec op 40 km hier vandaan - vindt M een appartement.

We stappen op in een plensbui. In Honfleur staan tientallen mensen met een rolkoffer onder de luifels te wachten en ons na te staren met blikken van medelijden of bewondering? Ik weet het niet. Op de touringcar wachten ze, denk ik. Onversaagd trappen wij door richting de Seinebrug waarvan wij hopen dat die nog steeds toegankelijk is voor fietsers. 

En ja, de Port de Normandie kunnen we op. Het fietspad is van de rijweg afgeschermd door een betonrand en dat geeft een veilig gevoel. Daarentegen is dat fietspad slechts ca 75 cm breed en moeten we in de eerste versnelling ons naar boven worstelen wat toch moeilijk sturen is. Daarbij gaat het steeds harder regenen. De wind komt gelukkig in onze rug maar als er een grote camion passeert, verandert die rugwind opeens in een kortstondige zijwind. Halverwege de tocht naar boven stappen we dan ook af en lopen het laatste stuk.

Naar beneden is ook tricky  Regen, gladheid, rukwinden en padsmalte bedreigen ons. Maar van dat alles trekken we ons nix aan hoor! Beneden trakteren wij ons op een Nuts. Wie heeft dat lekkernij ooit uitgevonden? En heeft hij/zij daar wel de Nobelprijs voor gekregen?
 

Een paar kilometer voor Bolbec houdt  het op met regenen. Alweer betrekken we een appartement met twee etages. Op de electrische kachels leggen wij onze schoenen te drogen. Ik heb beloofd op te passen dat ze niet aanbranden. Maar stoven zullen ze!”