Dag 17 Op stap in Compostela (8 km)

Ons luxe-appartement blijkt niet voor een tweede nacht beschikbaar te zijn dus vertrekken we naar een hotelletje in de buurt en kunnen daar al vroeg terecht. Dan gaan we per fiets naar het treinstation waar autoverhuur Hertz een vestiging heeft. M heeft een plannetje: we huren een auto, groot genoeg voor ons en ook voor Madonna en Christoffel en leveren die dan weer in bij San Sebastián. Onderwijl kunnen we een paar dagen bivakkeren in de buurt aan de Pico’s en aldaar een paar voettochten maken. Verderop stoppen we dan natuurlijk in Bilbao om het Gugenheim museum met een bezoek te vereren.

Na enig gepuzzel vinden we het Hertz-kantoor, maar die firma heeft nix meer te huur en we worden naar de buurman verwezen. Aldaar hetzelfde verhaal. Alles is verhuurd en pas in juli kunnen we iets krijgen. De verhuurder denkt ook dat fietsen meenemen in de autobus of in de trein een probleem is. Hij raadt ons aan naar een fietsenwinkel in de buurt te gaan: die zou gespecialiseerd zijn in fietsverzending.

De fietsenman blijkt fiets-pelgrimages aan te bieden. In San Sebastián krijg je een fiets en onderweg zijn er dan ook alle hotels geboekt. En die fietsen brengt hij  - na aankomst in Santiago - vervolgens weer terug naar het startpunt, maar daarmee is zijn busje ook propvol en voor ons is er dan geen plaats. 
 

Dan besluiten wij maar gewoon terug te fietsen. We hebben drie routes op de i-phone: de kustroute, de Jacobsweg en daartussen de Camino Antiqua. De kustroute blijkt bij verdere bestudering erg zwaar. Die strepen we dus door. Blijven er nog twee over. De Camino Antiqua is nog redelijk te doen, maar voert een groot deel door onherbergzaam terrein waar de afstanden tussen overnachtingsplaatsen een punt van zorg zijn. Dus is onze keuze de Jacobsweg die we 12 jaar geleden in omgekeerde richting gefietst hebben. 
 

Na al deze overwegingen komen we weer bij onze herberg en stalllen onze lievelingen in het portaal om de stad te voet te verkennen. Op het grote plein voor de kathedraal is het weer een gezellige drukte. Er komen steeds verse pelgrims aan die zich laten fotograferen door anderen. Ergens ligt een man languit op het plaveisel alsof hij iets ondenkbaars heeft volbracht. Behalve beroepsbedelaars zien we ook bedelpelgrims, die de traditie van de pelgrimage heel letterlijk nemen.

We gaan de kathedraal binnen: vijf jaar geleden stond alles vol met steigers en was de toegang zeer beperkt. Maar nu lijken alle restauratiewerken afgerond te zijn. Alleen het reusachtige wierookvat zien we niet hangen. Is die traditie afgeschaft? 12 jaar geleden kwamen we op een zaterdag laat aan in Compostela en overnachtten toen in het gigantische seminarie boven op een berg. Des anderen daags bezochten we de kathedraal en vielen met de neus in de boter. Het was die dag Maria Hemelvaart en in de kerk werd de hele dag non-stop de mis gecelebreerd. Daarbij werd het wierookvat - ik denk wel drie meter hoog en een omtrek van twee meter - door de kerk gezwaaid onder de plechtige tonen van het orgel dat Ave Maria ten gehore bracht. Acht stevige mannen, gekleed in een soort monnikspij trokken aan evenzovele polsdikke touwen om het gevaarte in beweging te krijgen.

Thuis heb ik klimvriend P aangeraden ook in zijn kerk zo’n vat heen en weer te laten slingeren: het zou zeker een rem zijn op de kerkelijke leegloop. Ds P vond het een goed idee, maar betwijfelde of de kerkenraad er net zo over zou denken. Het is er nooit van gekomen en P is er helaas niet meer.

In de kathedraal is boven het altaar een groot beeld van St Jacobus geplaatst, discipel van Jezus en evangelist die naar het westen trok tot hij niet verder kon. Dat was bij Fisterra, in het Spaans Finistera geheten, 60 km westelijk van Santiago de Compostela. Maar nu weer over het beeld: dat kon je vroeger geheel omarmen en kussen, maar tegenwoordig is alleen handoplegging geoorloofd. Vanwege de hygiëne of om slijtage te voorkomen of om de doorstroom te bevorderen?

We sluiten ons aan in de rij voor dit wonderlijke vermaak. We duiken onder de grond waar de crypte van St Jacobus staat. Achter de tralies ligt zelfs een geadresseerde brief voor hem. We bukken ons weer bij het de lage uitgang en komen via een trap pal achter St J. M legt haar hand op zijn schouder en ik fotografeer dit moment wat tot een boze reactie van de oppasseres leidt. 
 

In de supermarkt kopen we wat pecanbroodjes en een pak kefir en consumeren dat op een bankje in een park onder de lommer van een grote plataan. Het wordt warm en we keren terug naar de herberg. M doet een dutje en ik maak dit verslag. Daar hebben de lezers toch rechtop, of niet?