Dag 16 —> Santiago de Compostella (49 km, 270 hm)

We verlaten Vilagarcia over een fietspad langs de baai die ruwweg de omvang van het Tjeukemeer heeft. Die grootte is trouwens de enige overeenkomst: hier heeft de zee ruim toegang. Dat is te ruiken aan de ziltige zeewind en te zien aan de hopen zeewier die hier aangespoeld liggen.

Na verloop van tijd zijn we op een soort autoweg beland. Het door Pocket Earth uitgestippelde pad zigzagt aan de rechterzijde, dus volgen we de verkeersader maar voorlopig om wat op te schieten.  Ik kijk op mijn fietscomputer en denk dat we al recht hebben op koffie  (omdat we er al tien km op zouden hebben zitten) dus we doen een chauffeurscafé aan voor een bakkie. Lekker, maar bij nader inzien hadden we er maar zeven kilometers op zitten en was die afgelezen 10 niet de afstand maar de tijd.

We komen bij het dal van de Valge en volgen het pelgrimspad. We halen veel peregrino’s in.  De omgeving is schitterend en verfrissend mooi door de erg groene natuur. Galicië is het natte deel van Spanje en is daarmee ook waterleverancier voor de naburige regio’s.  Spanje is aan het verdrogen en het land kent een systeem van waterschappen dat vergelijkbaar is met dat van Nederland. Het verschil is wel dat bij ons de voornaamste taak is dat water kwijt te raken terwijl in Spanje alle middelen ingezet worden om het weinige water zo eerlijk mogelijk te verdelen. 
 

We passeren de brug bij Paredes en volgen het pelgrimspad dat tussen de landerijen en door dorpjes slingert. Tot ons genoegen zijn kasseien hier onbekend en verplaatsen wij ons over soms glad en vaak minder glad asfalt. Asfaltjeugd, dat zijn wij geworden. De muurtjes zitten vol bloemen. We stoppen even bij een openbare wasplaats; zou iemand die nog gebruiken? Ja, waarschijnlijk wel pelgrims die hun doorzweette hemd hier uitspoelen en dat dan nat aantrekken ter koeling van lijf en  ter droging van het hemd.
 

De kerken hebben hier allemaal twee torens met bijzondere vormen. Ze doen denken aan Hindoe-tempels. We kijken over de muur van een kerkhof. Op alle graven liggen verse bloemen in alle mogelijke kleur, geur en fleur alsof de doden iets te vieren hebben. Zijn ze allen geslaagd voor het inburgeringsexamen voor de hemel? 

De laatste 20 kilometers worden heftiger. We volgen bosweggetjes vol boomwortels, mul zand en modder. Eindelijk bereiken we Santiago. Moderne flats met alle glas op het noorden. We bereiken ons onderkomen, doen ons te goed aan kersen, olijven en bier. Na een dutje gaan we op zoek naar de kathedraal maar verdolen in de drukke stad. Nu eerst maar naar huis. M heeft een heerlijk maaltje bereid terwijl ik dit stukje gebrouwen heb. Comida Sabrina.