Dag 14 —> Vigo (57 km)

We nemen afscheid van de eigenaren van ons appartement in A Guarda. Ze raden ons aan direct de strandweg in te slaan. De zon schijnt  en de stevige wind laat zich van zijn beste kant zien: hij komt vandaag uit het zuiden en stuwt ons voort over pelgrimswegen, over fietspaden en heel soms in een dorpje over de kasseien. Aan onze linkerkant ligt weer de stenige afscheiding tussen land en zee, soms onderbroken door een zandstrandje of de monding van een kreek. Er zijn veel peregrino’s onderweg, doorgaans jonge mensen. Bij een kerkje  stoppen we en zijn onder de indruk van de sobere inrichting.

In Ola drinken wij onze koffie op een stenen bankje voor de plaatselijke bar. Het is hier ook weer een vrolijk ontmoetingspunt voor de plaatselijke bevolking. En het lijkt erop dat de Spaanse taal met meer handgebaren gepaard gaat dan ons eigen taaltje. 
 

Verderop zijn er wat graslanden. Koeien mogen hier hun vervaarlijke horens nog op hun kop houden. Het geeft de dieren aanzien en het lijkt erop dat ze dat zelf ook dondersgoed beseffen. Tussen de stenen zijn er nu wat weilandjes. Kennelijk is het grasland in eigendom van diverse bezitters want kniehoge muurtjes van losse stenen verdelen de vlakte in rechthoekige lapjes. Verderop zijn we de eerste granieten paaltjes bij een afrastering: jawel, we zijn in Galicië. En dan spotten wij de eerste Horreo: een stenen bewaarplaats voor graan, zodanig gebouwd dat deze vesting onneembaar is voor hongerige muizen.

Bij de vuurtoren gaan wij een stuk oostwaarts. Het wordt drukker en toeristischer. We omcirkelen een half drooggevallen baai bij A Ramallosa waar groepen vogelliefhebbers met hun kijkers vast meer zien dan wij met ons ongewapend oog. In San Xean zien we een merkwaardig bouwwerk: is het een kerk of een bisschoppelijk paleis? M gaat op onderzoek uit. Stempels zijn er niet maar wel weer een kleurrijk interieur dat op de I-phone vastgelegd wordt. ‘Templo Votivo del Mar‘ zo heet het bouwsel. Ja, de zee moet je te vriend houden.
 

Dan komen we in Vigo, een grote stad waar we via een wirwar van fietspaden met eindeloze stoplichten uiteindelijk onze bestemming bereiken. We staan voor de dichte deur en het contact per telefoon verloopt moeizaam. M schiet een Spaanse heer aan die nu het gesprek namens ons voert en dan ook hoort met welke code we binnen kunnen komen. En enige tijd later verschijnt de eigenaresse. Ze verontschuldigt zich voor de miscommunicatie, want haar man ligt in het ziekenhuis en daar was ze heen.

Misschien gaan we morgen per trein naar Ponferrada. Dat ligt op de Jacobsroute en dan hebben we een paar lange klimmen omzeild. Santiago laten we dan schieten, we zijn er tenslotte al tweemaal geweest. Maar straks moeten we eerst nog naar het station om te vragen of er fietsen mee kunnen. Hoe dat allemaal afloopt? Morgen zijn we weer in de ether.