Dag 13 —> A Guarda (56 km)

We verlaten ons dorp door een steil, smal en bochtig steegje. Op het eind staat echter een busje geparkeerd en wel zodanig dat we er niet links of rechts langs kunnen. Hoe heeft de bestuurder zijn voertuig dan kunnen verlaten? Of zit hij nog steeds achter het stuur, wakend of slapend, levend of dood? Een stuk terug dan maar, onze lastdieren voortduwend tegen de alomtegenwoordige zwaartekracht. De zee geeft en neemt en zo is het ook met de gravitatie gesteld. Met hulp van die kracht solexen we even later gezwind naar beneden.

Bij Viana do Castello passeren we een lange ijzeren brug. Beneden stroomt de Lima, die hier in zee uitmondt. Ook hier weer een estuarium met ook menselijke activiteit in de vorm van zoutwinning met zoutpannen. Het eerste stuk van de brug gaat behoorlijk omhoog en dan heb je op zo’n smal wegdek al gauw een sliert auto’s achter je aan. Maar het moet nogmaals gezegd worden: de Portugees is een vriendelijk mens die in zo’n situatie rustig achter je blijft rijden zonder getoeter of griezelige inhaalmanoevres. 

Tijd voor americano met een pastel del nata. Gesterkt door die sacramenten duikt M even later een kerkje in om stempels te vergaren voor onze hemelboekjes. Dat lukt helaas niet maar het bezoek levert wel schitterende kiekjes op van het interieur. Elk nadeel heb z’n voordeel! Buiten staan parmantige havenkranen, stil in de houding als bewakers met berenmutsen voor Buckingham Palace.

Nu komt het mooiste stuk van vandaag. Eindeloos fietsen we langs zee die van het land gescheiden is door een brede strook van een paar honderd meter vol rotsblokken waartussen het water zich een ruimte zoekt bij de vloed en zich een paar uur later weer bedenkt en terugkeert tot de moederschoot van de zee. Mannen lopen er tussen met lange stokken. Ze zullen wel wat vangen, maar wat? Krabben of platvis? Joost mag het weten.

Langs dat rotsige strand staan merkwaardige bouwsels die doen denken aan het onderstuk van Iberische windmolens. Of zijn het wachthuisjes? Weer zo’n probleem dat vast opgelost kan worden door een van onze volgers. Regelmatig komen we bosjes tegen met grote rode bloemen waar horden bijen op af komen. M zal zeker een afbeelding ervan publiceren bij dit verslag en dan ook de naam er bij zetten. 

Bij Caminha moeten we de Brede Rio Minho over. De reguliere veerboot is buiten bedrijf en het hek voor de toegang is afgesloten met een stevig hangslot. Vijf jaar geleden staken wij de stroom hier over van noord naar zuid en toen waren er problemen aan boord. De bemanning liep zenuwachtig rond alsof er motorstoring was of dat er problemen waren met de keerkoppeling. We zijn toen trouwens wel veilig overgezet, maar het lijkt er op dat dat meteen de laatste tocht  was van de veerpont.

Nu steken we over in een klein bootje dat we via het strand met droge voeten kunnen bereiken via een aantal bierkratjes. De veerman draagt hoge laarzen wat handig is bij het aan boord brengen van Christoffel en Madonna. En warempel, die man met dat rijwiel in zijn handen, wadend door het water: zo vaak zagen we hem geschilderd in kerken, kathedralen en kapellen. Christoforos met het Christuskind in zijn armen. Christoforos, de veerman.
 

Onze oversteek is ook weer een vorm van grensoverschrijdend gedrag. Nu in Spanje moeten we  ons horloge weer een uur vooruit zetten en zijn weer een uur van onze jeugd bestolen. In A Guarda wacht buiten al een vriendelijke dame met haar echtgenoot op ons. We zitten nu in een compleet huis vlak aan de haven vanwaar we vanuit de woonkamer op uit kijken. Voor ons staan zelfs koekjes klaar. M verlaat nu het pand met een lege boodschappentas. Waarmee zal ze straks terugkomen?