Dag 15 —> Vilagarcia de Arousa (62 km)

Gisteren kwamen we dus met regen aan in ons appartement in Vigo. M bedenkt een lumineus plan: we nemen de trein naar Ponferrada en daar dan aangekomen, zijn we zodoende al een stuk op weg op de Jacobsroute richting Leon en hebben dan en passant ook een lelijke lange klim omzeild. Volgens internet gaat er een trein om 14:00, kaartjes kunnen we ook on-line kopen, maar de vraag blijft of er fietsen mee mogen en zo ja, in welke toestand: gewoon zoals ze geschapen zijn of half gedemonteerd in een doos gepropt. Uitsluitsel hopen we op het station te krijgen.

Daar het nog steeds regent, besluiten we te voet te gaan, het is drie kilometer naar station Guixar, dus redelijk te doen. Als we de deur achter ons dicht trekken zien wij een taxi waar iemand uitstapt. Dat is een godsgeschenk en in rap tempo brengt de Duits sprekende chauffeur ons naar het station. De stad Vigo is een opeenstapeling van immense blokkendozen waartussen een eeuwige verkeersstroom circuleert. De bebouwing heeft iets dreigends, alsof we zijn beland in Gotham City, alwaar Batman in voortdurend gevecht is gewikkeld met sinistere figuren als De Joker.

Van de lokettiste vernemen we dat er op het traject naar Ponferrada werkzaamheden aan het spoor zijn waarbij dat deel overbrugd wordt door autobussen die echter geen fietsen meenemen. Maar suggereert ze, kijk eens of de lijndiensten van de busmaatschappij soelaas bieden. Dus tijgen wij naar het busstation dat zich in de nabijheid bevindt maar wel 50 meter traplopen vergt. Na de pech van zonet is er nu ook een klein geluk: die 50 meter kunnen we overbruggen met een lift die uitkomt op een cirkelvormige vrijzwevende promenade. 
 

Informatie over de bus is moeilijk te vinden. Een dame achter een balie weet te vertellen dat er om negen uur een bus naar Ponferrada gaat maar of die ook fietsen meeneemt weet ze niet. Die onkunde is haar niet kwalijk te nemen, ze is van een en concurrerende busmaatschappij. We raadplegen het internet en komen te weten dat fietsvervoer  geheel afhankelijk is van de luimen van de chauffeur. Dus trekken we het volgende plan: we zorgen om halfnegen aanwezig te zijn, paaien de chauffeur en bij groen licht duiken we het gebouw in om ons een kaartje te verschaffen bij de ticketautomaat.

Het is dus zaak eerst wat te oefenen met die vervoersbewijsmachine. Bij die automaat zijn een man en vrouw bezig een kaartje te bemachtigen. Het duurt minstens een kwartier en de baby in hun kinderwagen mikt steeds zijn speelgoed over de railing. Nu zijn wij aan de beurt. Gewapend met de vertaalapp komen we een eind maar lopen toch vast na enige stappen met goed gevolg doorlopen te hebben. Dat kan morgenochtend weer wat worden!

We zetten onze wekkers op half zeven en slapen ongedurig. Midden in de nacht komt M met een nieuw voorstel: we slapen lekker uit en fietsen dan weer een stuk richting Santiago  en gaan dan door naar A Caruna alwaar we de trein richting Frankrijk nemen om vandaar langs de kust naar huis te keren.

Na ons ontbijt stappen we dan toch goed uitgeslapen op. We volgen een mooi fietspad met uitzicht op de baai waar op de achtergrond kranen klaarstaan om scheepsladingen aan wal te hijsen. We volgen de waterkant. Even voorbij de grote autobrug (die we niet gebruiken) zien we tientallen vlotten in het water liggen met daarop mannetjes. We denken dat het vissers zijn.

Google Maps stuurt ons vervolgens over deels drukke autowegen die ons door heuvelachtig terrein voeren. Dat klimmen, samen met geronk en de saaie doodsheid van het asfalt, is dat wat wij zoeken? Of hebben we de tocht van vandaag verkeerd gepland? Wij denken het laatste. Dikke bult, eigen schuld.
 

In Vilagarcia zoeken we ons onderkomen. We turen op de kaart, maar daar staan drie mensen al te zwaaien. Een echtpaar die hun zestienjarige zoon mee heeft genomen als tolk. We hebben nu een heel huis tot onze beschikking, van buiten niets bijzonders, maar van binnen piekfijn afgewerkt. Bovenop is een terras waarbij drie granieten palen in de ballustrade zijn verwerkt. Ode aan de Gallische steenhouwkunst.