Dag 12 —> Angers - 54 km

Om half tien staan we in het postkantoor van Saumur en vullen een grote doos met opblaasmatjes, voortassen, tent, kookspullen ander ongedefinieerd spul. Totaal 7330 gram en te bezorgen bij dochter R. Dat lucht op.

Om klokke tien beginnen we dan vol frisse moed aan de tocht van vandaag. We volgen de Loire die zich hier erg breed en vredig een weg baant naar het westen, waar de zee wacht om al haar water gulzig op te slurpen. Maar waar we nu vertoeven, lijkt de rivier daar geen weet van te hebben.

Soms zien we aan de kant een paar bootjes liggen maar in het water is geen enkele nautische activiteit te bespeuren. Waarom niet? Zou varen hier leuk zijn? De hele Loire afzakken per kajak moet mogelijk zijn, maar misschien ook weinig enerverend.

Wij doen de Loire dus per fiets en dat is minstens zo mooi. Aan de rechterzijde de rivier en links forse landhuizen met nog forsere bomen voor het huis. Om de paar km staat er bovendien een kasteel. We komen door een dorpje waar alle huizen wit zijn: stenen. deuren, raamkozijnen, balkonnetjes en garagedeuren. Slechts één dissident zagen we met een bruine deur. Een stijfkop? Een gedetineerde? Een overledene?  Tussen St-Remy- la-Varenne en St-Maturin-sur-Loise steken we de Loire over via een roestige ijzeren constructie die iets van een Bailey- brug weg heeft. 

Aan de rechterzijde volgen we de Loire verder over een eeuwenoud dijkje dat het ook om de zoveel jaren begeven heeft. Dan buigen we af, In een weiland grazen vier paarden in de kleuren zwart, donkerbruin, lichtbruin en wit. Net een doos met Belgische bonbons. Er omheen scharrelen een twintigtal koereigers. Die zijn allemaL wit, op hun oranje snavel na dan.

Nu moeten we een zijtak van de Loire over. Een zelfbedieningsveer wil net van wal steken, maar wacht nog even op ons. Aan boord zijn twee fietsers: een man en een vrouw. De pont biedt net voldoende plaats aan ons vieren. Omdat ik voorop sta, pak ik de ketting en trek ons naar gene zijde en leg uit dat mijn naam ook Ferryman is wat tot ongeloof leidt maar M ondersteunt mijn bewering. 

in Angers is er enige verwarring. PE stuurt ons aanvankelijk naar het Square de Constades in plaats van de Rue de Constades die een kilometer verder ligt. Daar aangekomen gaat M op zoek naar het sleutelkastje. Ik bewaak onderwijl de fietsen met tassen boordevol lekkernijen als wijn, druiven, pruimen en chocola. We staan voor huisnr. 3 maar op een mail lezen we dat het sleutelkastje bij nr 15 te vinden moet zijn. Na een kwartier komt M moe maar trots aanzetten met de sleutel. Het was een soort van Geo-catching of eigenlijk nog meer een stukje escape-room.

We liggen languit op het grote bed en lezen iets over de stad op Wikipedia. Er moet hier veel moois te zien zijn. Daarvan zullen we morgen zeker een glimp opvangen bij het vervolg van onze tocht. Maar nu nog op stap? We zijn toch geen toeristen? We zijn trekkers, zoekers naar het ongrijpbare, ontdekkers van het onverwachte, kortom  serendiepe snoeshaantjes