Dag 13 —> Chateau-Gontier-sur-Mayenne - 55 km

De wekker loopt met een vrolijk muziekje om half acht af. Dat deuntje is automatisch in de plaats gekomen voor het aloude rinkelende wekkerkabaal en ik vraag mij af of die verandering ook een verbetering is.. Aan dat oude geluid had ik zulk een hekel dat ik doorgaans vijf minuten, maar soms ook twee of slechts een enkele minuut voor het fatale alarm af zou gaan, ontwaakte en net voldoende tijd had om de machinerie het zwijgen op te leggen  alvorens het met zijn meedogenloze akoestische barsheid in werking zou treden. Maar dat nieuwe wijsje is iets op je nog eens lekker om te draaien.

De buienradar belooft schitterend weer: geen regen en een temperatuur die naar de 25 graden op zal lopen. De wind lijkt gematigd met NO 2 bfr. Indian summer. 

Al na een kilometer stoppen wij voor een fotosessie bij het plaatselijke kasteel dat een ongekende omvang heeft. Vanuit de diepte rijzen huisdikke pilaren van veertig meter omhoog die verbonden worden door enen hoge muren die samengesteld zijn uit een rijk conglomeraat van regionale steensoorten. Het duizendjarige kasteel heeft zelfs in WO II nog dienst gedaan als munitiedepot voor de Duitsers en was daardoor een ultiem doel voor geallieerde bombardementen. Het exploderende munitie-magazijn alsmede de afgeleverde bommen hebben behoorlijke impact gehad op het kasteel. Tegenwoordig schijnt alles weer in gerede staat teruggebracht te zijn.

We volgen de Maine langs de oever en verbazen ons over de rust op het water, waar een drijvend zwanenpaar het enige drijvende object dan wel organisme is.
 

We verlaten de rivier en fietsen tussen uitgestrekte appelbongerds door. Het is oogsttijd: tussen de rijen laagstam appels mikken tientallen plukkers de appels in grote kisten. Tussen de rijen rijdt een shovel heen en weer om die kisten steeds tien meter te verplaatsen. Twee dagen geleden passeerden we ook al wijngaarden met soms wel honderd druivenplukkers. Bloei is betoverend maar oogst geeft vooral voldoening: opluchting dat het gewas binnengehaald kan worden en we klaar zijn voor de winter.

We moeten ons weer insmeren. De zon begint te branden. We volgen nu de Mayenne die kennelijk bevaarbaar is alhoewel we geen boten zien. Het waterpeil lijkt erg laag. Om de paar kilometer stuit  de rivier op een dam waar dan ook een sluis in is aangebracht alsmede een waterrad. Dat rad is dan ondergebracht in een hoog gebouw met allerlei maalfaciliteiten voor diverse soorten koren. Een van die maalderijen mogen we bezichtigen van de laatste telg uit een maaldersdynastie. Het interieur is nog redelijk intact. Wat ons opvalt is de overbrenging van de as van het grote rad naar de verschillende verdiepingen in het gebouw via stelsels van ijzeren tand- en kroonwielen. Wat mij echter ietwat treurig stemt is dat het grote waterrad zelf - de ziel van dit organisme - geheel verdwenen is.

Om vier uur bereiken we dan Chateau-Goutier, een stadje ter grootte van Sneek. We slaan leeftocht in en bereiken ons appartement dat uitblinkt in netheid, properheid en schoonheid. Hopelijk zullen we de boel hier niet te veel bevlekken. Nu even languit lui liggen op de lonkende linnen lakens.