Dag 11 —> Saumur - 44 km

Om kwart over zeven ontwaken wij, gewekt door het prille hemellicht dat zijn ontstaan te danken heeft aan de diffuse verstrooiing van het zonlicht in het dikke wolkendek. Op het stenen bankje aan de Thouaret knabbelen wij wat korstjes met camembert en consumeren we krachtige koffie. We moeten het kamperen weer leren want pas om kwart over negen zitten we in het zadel. Twee uur hebben we nodig gehad voor zaken de we eertijds in een uurtje klaarden

Vandaag hebben we een bescheiden doel: de stad Saumur op 44 km afstand. Beiden zijn we verkouden en willen rustig aandoen, op tijd in het appartement aankomen zodat we onze kleren kunnen kuisen en nadenken over de zeer nabije toekomst hier in Frankenland. Komen we trouwens nog door de woonplaats van Asterix en Obelix?

Vanuit de camping volgen we de rivier. De oevers zijn aanvankelijk verlaten maar dan zien we weer wat hutjes voor hobby-vissers en andere optrekjes.  Dan passeren we een grote camping met een enorm  terras, maar er is nix te krijgen. 

Bij Montrail-Bellay fietsen we door een eeuwenoude stadspoort. Boven ons ligt het stadje met een soort sprookjeskasteel. Ons ontbreekt de moed & energie weer 100 meter naar boven te fietsen.

Nu trappen we weer hijgend de heuvels op en tegen de straffe noordoostenwind in. We hadden gedacht sneller op te schieten maar eigenlijk doen we het niet zo erg slecht want de tijden die wij nodig hebben voor de diverse trajecten zijn min of meer gelijk aan die in het fietsboekje.

Vannacht heb ik weer een stuk gelezen in De Kampschiders van Jan Brokken. Hij beschrijft het leven van zijn moeder Olga en zijn twee oudere broertjes in een Jappenkamp op Celebes. Op een kwaad moment wordt het kamp geterroriseerd door hondsdolle honden. Een aantal vrouwen wordt gebeten en overlijdt. Dan lees ik de volgende passage: “Toen Jantje bang werd van water en geen vloeistof meer kon zien zonder te gaan schreeuwen, waarschuwde zijn moeder de kamparts. Dokter Marseille schudde het hoofd en mompelde dat het een slecht teken was; dolle honden deinzen voor water terug,”

Op de Engelse Wikipedia zie ik een filmpje van een aan rabies lijdende man die vreselijk begint te beven als hem een glas water voorgezet wordt.  Maar hebben hondsdolle honden ook hydrophobia? Volgens dr Marseille dus wel, maar aanvullend bewijs heb ik nog niet kunnen vinden. 

Waarom dit hele rabies-verhaal? Wel, vorig jaar vroegen wij onze lezers waarom In veel Spaanse dorpjes er flessen water bij de voordeur staan. Lezeres Geertje wist ons toen te vertellen dat het tegen honden is die de onhebbelijke gewoonte hebben tegen deurposten te piesen hetgeen stank oplevert.  Maar of de methode effectief is, wordt op internet betwist.

Maar als effectieve afweer tegen dolle honden, daar geloof ik dus meer in. In vroeger tijden moet dat in de binnensteden een groot probleem geweest zijn. Tegenwoordig is rabies in Europa bijna uitgeroeid. Maar de traditie  van de waterverjagers is blijven bestaan, zeker in een conservatief land als Spanje.