Dag 1 —> Aureilhan - 55 km

Om 5:00 uur worden we wakker geschud in de fietsbus die nu allerlei kronkelweggetjes neemt. Eergisteren zijn we al naar zus M in Gouda afgereisd omdat de dag daarop het spoor allerlei obstakels in petto had zoals busvervoer tussen Zwolle en Amersfoort. Gisteren zijn we dan naar Utrecht getreind en vandaar om 12:30 met de fietsbus vertrokken en hebben de nacht min of meer slapend doorgebracht op de smalle achterbank.  
 

Het vertrekpunt van onze septembertocht is Plage de Moliets en ligt min of meer bij Inrun waar we in juni onze reis moesten afbreken door versnellingsbak-malheur. 
 

Om 5:35 uur debarkeren wij dan eindelijk en zetten de sturen weer recht en monteren de bagagedrager bij het voorwiel. Mijn voorrem loopt aan en demontage levert niets op .Dan het probleem de machinerie weer in elkaar  te krijgen. Uiteindelijk wordt de boel vastgezet met een schoenveter. En door het wiel iets anders vast te zetten is het aanlopen ook verleden tijd.

Onderwijl smeert M boterhammen met kaas en dan kunnen we op stap!  Eerst even naar zee, die hier beroemd is door de hoge rollers en waar surfers uit de hele wereld op af komen.  We passeren de bakkerij die een heerlijke baklucht de wereld in blaast. Eerst naar zee en op de terugweg een croissant met koffie, zo is de planning.
 

De zee - eigenlijk de oceaan of nog beter: de Golf van Biskaje - ligt tamelijk mak in de ochtendschemering te deinen. Op naar de koffie. In mijn caffeinezucht vergeet ik dat ik voortassen heb en kom lelijk ten val tegen door een houten paaltje dat geen voorrang verleent aan mijn fietstas. Ik klap met mijn neus op het plaveisel. De bakker snelt toe en samen met M weten ze mij weer wat op te lappen. Schade: een gebroken kompas, een gehavende neus en bovenlip en een loszittende tand waarvan ik vermoed dat de wortel gebroken is.

Ja, dus al avontuur op de eerste fietsdag. Daarvoor gingen wij toch? Daarvan wilt u - lieve lezer - toch smullen? Na een kop koffie van de bakker gaan we dan op pad via een mooi fietspad vlak langs de kust. M hoort zo nu en dan de zee en ik zou die geroken hebben als mijn neus niet dichtgepleisterd was. De natuur is mooi met veel diversiteit. De hei bloeit en sommige eiken hebben hun bast gedoneerd aan de kurkenindustrie. Na een twintigtal kilometers nemen even een afslag naar zee. Op een bankje verorberen we lekkernijen uit het plaatselijke winkeltje: M vrolijk happend omdat ze hongerig is en ik voorzichtig rechtszijdig kauwend vanwege die tand.

Hier zijn surfers te zien die korte ritjes maken op de rollers. Het doet mij denken aan de tochtjes die mijn broer T en ik maakten op het tuinhek van opa L in Zutphen. We sloten het hek met een haakje en gingen dan onderop staan, ons goed vasthoudend aan de bovenkant. Dan tilde een van ons het haakje op met als gevolg dat het tuinhek uiterst langzaan openzwaaide. We ervoeren dat als een tochtje door de stad of misschien wel als een wereldreis. Zo moeten die surfers zich ook wel voelen, denk ik.

 Nu richting Mimizan, ooit een befaamd kunstenaarsdorp en nu een paar straten vol met souvenierwinkels van het laagste allooi. Maar des te mooier zijn de volgende twaalf kilometer naar Aurelham alwaar we een appartement geboekt hebben. Aangekomen aldaar blijken onze i-phones niet het net op te kunnen. Dus vragen wij een buurman te bellen naar de verhuurder en jawel zo krijgen we dan toch nog de code van het sleutelkastje. 
Nu zitten we vredig onderuitgezakt de dag te herkauwen gesterkt door de sacramenten chips en bier.