Dag 2 —> Biscarosse - 59 km

We worden vroeg wakker (want gisteren vroeg onze sponde opgezocht) en werpen een blik op de buitenwereld die zich in een zekere schoonheid toont met licht dat tussen de regenwolken neerdaalt op aarde als een plagiaat van een schilderij van Rembrand. Kort daarop begint het te regenen. Wat te doen? Een dag hier blijven overwegen we kortstondig. En dan straks met spijt rondlopen en elkaar beschuldigen van domheid? Neen, dat nooit! We moeten het huisje voor elven verlaten en doen dat dan ook zo tegen die tijd.

Het regent, maar zeker geen pijpenstelen, eerder limonaderietjes. Vrolijk fluitend vertrekken wij dan feestelijk in vertrouwen op de faire verwachtingen van de betrouwbare Buienradar. En jawel, allengs verdwijnt de regen en maakt plaats voor de zon. Bij een bakker drinken we een kop koffie en eten een reuzenkoek voor iets meer dan vijf euri. We besluiten geen terrassen meer aan te doen en onze koffie-verslaving enkel bot te vieren bij bakkers, boeren en de Billa.

Naast ons zit een Duitse vrouw die een gesprek met ons aanknoopt. Haar moeder is een Turkse Koerd  zo vertelt ze ons (als we het over vreemde talen hebben) en zelf is ze nu te voet van Spanje naar Duitsland. Ze slaapt hier en daar onder afdakjes zo vernemen wij, maar ik begrijp ook bij opgedane vriendjes onderweg. Dat moet een leerzame methode zijn om vreemde talen te leren.

De fietstocht voert vandaag langs drie meren die de afmeting hebben van respectievelijk de Terkapler Poelen, het Sneeker Meer en het Tjeukemeer. Overal liggen de jachthavens propvol met bootjes in allerlei variëteiten maar wel allemaal van plastic . Als al die boten tegelijk het water opgaan,  zal het daar gezellig druk zijn. Ik maak berekeningen. Het Tjeukemeer zal 10 bij 10 km meten ofwel 10000 hectare. Met 10000 bootjes is dat nog maar 1 bootje per hectare. Een ouderwetse boer (geen krachtvoer etc.) kon 2 koeien per hectare houden. Dat zal ook wel de toekomst van de intensieve watersport zijn

Het fietspad tussen de meren is heuvelachtig en slingert tussen bossen en kleine stukjes hei. Het gebied nabij de kust is verschoond gebleven van bosbranden in tegenstelling tot de gebieden 50 km landinwaarts waar we ons vorig jaar doorheen getrapt hebben.

Wolven hebben we hier niet gezien. Toch mijn visie op dat dier: Mooi dat hij beschermd is, maar de wolf hoeft dat niet zelf te weten.

Nu zijn we aangekomen op Surf Camp waar we een tent betrokken hebben met een echt bed. Een vrolijke boel is het hier: de radio schalt tophits in het rond die deels meegezongen worden door een zestal twintigers die in een grote kookpot met water zitten. Vroeger werden daar zendelingen en missionarissen toebereid tot smakelijke kost voor de hongerige inboorlingen. Zou hier ook een optie moeten zijn maar ik heb M beloofd niet te zeuren maar zoveel mogelijk te genieten van alles wat hier om de tent tiert en giert.