Dag 7 —> Figuera da Foz (91 km)

Met een fris humeur stappen we op en al na een kilometer passeren we de heiligdommen waar we het gisteren over hadden. Nu staan we aan de andere kant en vlak bij het begin van het knieënpad. Twee boetelingen staan daar al geknield klaar voor de moeizame tocht naar het kaarsenpaleis maar zijn eerst nog bezig met hun rozenkrans. Ze dragen wel kniebeschermers.

Na een en ander bekeken te hebben is het dan toch tijd om echt op stap te gaan. De route voert door kronkelende boswegen met zo nu en dan een akker met aardappels, bonen of kool. Het oogt allemaal vredig.

In Leiria zien we een bonte menigte: meisjes van een jaar of 22 in stemmig zwart gekleed, als waren ze weduwen. Maar de bossen fleurige bloemen die ze vasthouden doet toch anders vermoeden. De jongens zijn ook in het zwart gekleed maar dragen bovendien een cape van het Graaf Dracula model. Het blijkt het eindexamenfeest te zijn van een HBO-instelling.

We komen nu door pijnbomen en zien weer emmertjes onder druipende wonden hangen. Terpentijn-winning, dat weten we nog van vorig jaar. Voor een café drinken we een kop americano. M raakt aan de praat met een man die de bak van zijn busje vol heeft liggen met schoenlappers. Ja, dat zijn sierplanten, ook binnenkort in Wergea te bezichtigen. 

Bij Monte Real komen we vlak bij zee. Een ruig landschap links van ons scheidt ons van het strand. We komen de eerste vakantiefietsers tegen. Het blijkt dat we nu op een Euro-fietsroute zitten. Maar het blijf verder bij die twee Engelsen.

We steken de Rio Mondeo over via een monsterachtig hoge brug. Rechts is een estuarium waar we een groep ibissen aan het pootjebaden zijn. Aan de overkant ligt Figueira da Foz. We  maken een navigatiefout wat ons een extra trip van 6 km oplevert. Om 19:15 arriveren we in de Hostel. M springt onder de douche en ik begin met dit verslag. Nu dit bijna af is, ben ik aan de beurt om mij te kuisen. En dan gaan we op zoek naar een hapje en sapje hier in de buurt.