Dag 8 —> Praia de Mira (49 km, 101 hm)
19 mei 2024 - Praia de Mira, Portugal
Figueira da Foz betekent ‘de vijgenboom van de monding’. Dat is een poëtische naam voor een stad zonder bezienswaardigheden, althans niet dat we er ergens een opsomming van hebben kunnen vinden. Wel lezen we dat zich hier het grootste casino van het hele Iberische schiereiland te vinden is. Alsof je in zo’n grote goktent dan ook meer winstkans hebt! Maar ons hostel bevindt zich in een wirwar van straatjes en steegjes in het oude deel en daar was het goed toeven en bij de buurman hebben wij heerlijk gegeten.
We nemen een kleine omweg naar het noorden en fietsen eerst langs de oceaan en de tientallen stranden. Op een muurtje eten we een yoghurtje en zien een twintigtal surfers pogingen doen om een ritje op een golf te maken. Zo nu en dan lukt het, maar het lijkt mij een stuk moeilijker dan snowboarden. Ik denk aan schoonzoon M die van zijn gade een eenwieler kreeg en vraag me af of hij vorderingen maakt of onderwijl ingegipst met slangen gevoed wordt en met andere slangen ontwaterd wordt.
De weg langs zee gaat steil omhoog en de snelheid neemt zienderogen af. Vriendelijke aanmoedigingen voor Christoffel en Madonna helpen niet, dus stappen we af en duwen onze lievelingen vol goede moed omhoog. Ver beneden ons buldert de branding die op deze hoogte nog steeds hoorbaar is als bruisend bronwater en soms als een briesend paard.
In Quiaios drinken we koffie. We hadden zin in een Pastel de Nata (een klein taartje met citroen, eigeel en kaneel) maar de herbergier heeft alleen zakjes chips. Even verder stoppen we in een parkje en doen ons tegoed aan vers brood met jonge kaas.
We belanden in een duinlandschap. De flora is overdadig en vlinders in alle kleuren fladderen in hun jeugdige onschuld rondom ons. Bij het Lagoa de Vela schillen we een sinaasappeltje. We kijken uit op het meer maar zien geen bijzondere vogels. Achter ons is een kilometer lang voetpad aangelegd over de duintoppen, boven de duinpannen ondersteund door houten stellages. Vast aangelegd met eurocenten, denken wij.
De wind hebben we pal tegen, windkracht 4 en later 5. Onze snelheid loopt terug naar 12 km/h. Het duinlandschap wordt eentoniger. Hier en daar zien we nieuwe aanplant. We denken dat dit gebied ooit ten prooi gevallen is aan een grote brand.
We bereiken Paria de Mira om vier uur. Het is een druk toeristenoord. Onze studio is blinkend schoon, de afstandsbediening van de TV is hygiënisch in plastic verpakt. Het halflege wc-rolletje is verzegeld met een plakkertje met opschrift ‘Bienvenido’ en met ondertitel ‘Precinto de garantia’. Met zoveel hartelijkheid en zorg kan ons verblijf hier niet meer stuk.
Ik voel en herken jullie gevecht tegen de wind en de stijle hellingen. In de kleinste versnelling naar boven en telkens denken nee ik stap niet af nog een klein stukje ben er bijna. Ik ga niet lopen…..Maar uiteindelijk zo’n pap en verzuurde benen. Toch maar eindje lopen tot aan de top en dan heerlijk naar beneden tot de volgende helling. Toppers geniet!!
Ik weet niet of 't op joost,s leeftijd ook nog lukt....
Maar mooi op de fiets blijven!
Vera, wat een verrassend leuke cadeaus geef jij trouwens! Niemand die ik ken heeft een eenwieler, en ik ken notabene acrobaten. Was het een sinterklaascadeautje? (nu we het toch over de paria van Mira hebben).
Afgelopen zomer in het vlakke Estland kwam ik met de fiets niet op tegen windkracht 5; mijn snelheid, met de fiets langszij, kwam uit op hooguit 4 km per uur. Joost en Margriet, jullie zijn loeisterk en blijkbaar nog heel kras.
Ook begrijp ik dat Christoffel en Madonna zich voorbeeldig gedragen, nog geen berichten tenminste over lekke banden, loslatende wielen, inzakkende zadels, eraf lopende kettingen... houen zo!
Heel veel plezier morgen met hopelijk weer dat fijne gebruis van de oceaan vanuit de diepte terwijl jullie verder noordwaarts fietsen op de rand van zee en land.