Dag 6 —> Rochefort - 66 km

Royan ligt op dezelfde plaats aan de Gironde als Vlissingen aan de Westerschelde. In beide steden hadden de Duitsers zware fortificaties maar dat Royan zwaarder geleden heeft - zoals we gisteren meldden- is een understatement. De stad is geheel platgelegd tijdens meerdere bombardementen in WO II. D-day was 6 juni ‘44 en de volgende 6 maanden werd  bijna heel Frankrijk bevrijd. Maar in begin ‘45 hielden de Duitsers nog hun fortificaties aan beide zijden van de Gironde-monding in stand. Op 5 jan. 1945 bombardeerde de RAF de stad Royan.  Op 15 april volgden de Amerikanen met een nieuw bombardement in twee delen: eerst een met klassieke bommen en daarna een met napalm. De oogst bestond uit 23 gedode Duitsers waarnaast 2700 Franse burgers omkwamen. Het doet mij denken aan de strijd van Israel tegen Hamas. 

Dan nog over die hutjes op palen met die visnetten aan een takel. Gisteren bezochten we die plaats en lazen op een bord dat daar schol werd gevangen. Details zijn mij daarbij ontgaan maar het lijkt me geen effectieve methode. Zijn er vissers onder de lezers die er meer van weten?

Met  stralend weer stappen we in St. Palais op en volgen weer het kronkelende fietspad westwaarts. We komen zeker tien grote groepen bejaarde peddelaars tegen die allemaal hetzelfde gele hesje dragen. Zouden ze een tochtje vanaf een cruise-schip maken, zo veronderstelt M. Ik opper dat het Nieuwzeelanders zijn met geld en tijd om zo iets te ondernemen  (denkend aan het arrangement van Cycletours waar ik gisteren gewag van maakte).

Bij La Palmyra verlaten wij La Vélodyssée (de naam van deze route) om de tocht voor vandaag iets in te korten. We passeren een Hippodrome waar twintig ruiters in galop voorbij stuiven. Iets later zien we opeens vijftig ibissen pootjebaden met op de achtergrond twee giraffen knabbelend aan takjes met groene blaadjes in een hoog opgehesen mandje. Ja, lezer, u raadt het al, we passeren een dierentuin. 

Over een hoge brug steken wij de Seutre over en fietsen  dan door een soort moeras-landschap waarbij M opmerkt dat het veel van de Weerribben heeft. Het lijkt er veel op, alleen heb ik daar nog nooit de koereigers gezien die hier in een grote groep aan het foerageren zijn.

Met een reusachtige bocht koersen we op Rochefort af. We rijden over een verhoogd dijkje en dan valt opeens het kwartje: dit moet een voormalig spoortraject zijn. Maar alle bijbehorende parafernalia ontbreken zoals dwarsliggers, ijzerwerk en nostalgische attributen als seinpalen en haltebordjes.

De route die we nu fietsen is ook grotendeels een Jacobspad. Tweeduizend jaar geleden moet hier in de buurt ook St. Jacobus zijn schreden gezet hebben. In die tijd moest je maar navigeren op de zon en de sterren en vooral op aanwijzing van de plaatselijke bevolking. Dat laatste heeft ook zijn risico’s en het is mijn zuster M die ons daar op wees. In een museum (waar?) fotografeerde ze voor ons St. Jacobus die de verkeerde weg wordt gewezen door de duivel. Lezer: bekijk de afbeelding en onthoudt vooral de les van vandaag: als je iemand iets vraagt, kijk dan na zijn antwoord altijd even naar zijn voeten.