Dag 7 —> Marans - 67 lm

Gisteren arriveerden wij bij Delphine in Rochefort. Ze bestiert een magisch centrum achter een zware tuindeur. Vanuit een smal steegje, vol met bloemen, zitjes en Boeddha-beeldjes kan je een aantal kamertjes in: een gym, een meditatievertrek en een fröbel-hok. Verder zijn er ook de opgangen naar de appartementen te vinden. De plaats, de bloemen en Delphine stralen rust en bezinning uit en dat kunnen we wel gebruiken.

Na even languit gelegen te hebben maken we een rondje door de omgeving. Rochefort ligt in een bocht van de Charente en was ooit de belangrijkste Franse marinehaven. Maar de rivier slibde steeds hardnekkiger dicht en de schepen werden steeds groter. Honderd jaar geleden vertrok de marine uit de stad, reusachtige gebouwen en werkloosheid achterlatend. De stad probeert nieuwe bestemmingen te zoeken voor de reusachtige arsenalen hetgeen maar mondjesmaat gelukt.

Des anderen daags nemen we hartelijk afscheid van Delphine en koersen richting Rochelle. Het begint met het doorkruisen van wetlands. Boompjes en struikgewas geven op zeker moment aan dat de grond droger wordt. De natuur is hier al aardig aan het verherfsten, zo zegt M. Dan komen we langs akkertjes met kafferkoren - een soort gierst. Hoe dichter we de zee naderen des te  meer oesterkwekerijen zien we. Die dieren worden in ondiepe vijvertjes gekweekt.

Bij de kust kijken we uit over zee. Het is laagwater, scheepjes liggen droog en een eiland een paar km verderop lijkt bijna beloopbaar. We  fietsen door en het woord ‘koffie’ duikt steeds vaker op in onze gesprekken. Uiteindelijk stoppen we bij een strandtent om ons te laven aan dat vloeibare opium. En uit pure liefde tracteren wij elkaar op een crêpe met suiker.

De contouren van Rochelle worden steeds duidelijk zichtbaar en opeens fietsen we midden in het mastenparadijs (ook een woord van M). Zagen we in Rochefort geen enkel schip, hier in Rochelle wemelt het ervan.
 

Rochelle is een leuke stad. Studenten eten hun middagboterhan liggend in het gras. Een wirwar van havens wordt door een complex stelsel van kanalen verbonden waarover dan weer vreemdsoortige ophaalbruggen gebouwd zijn. Hier zou ik wel na mijn pensionering willen wonen op voorwaarde dat M dan met me meegaat. Ik moet het nog aan haar voorstellen.

Dan gaat het richting Marans. Zeker 20 km volgen we een kanaal dat de stad Rochelle met Parijs moest verbinden. Op sommige plaatsen is het wel 100 meter diep uitgegraven. Bootjes zie je niet meer, wat er drijft zijn de dobbers van vishengels van zwijgende mannen in groenkleurige  uitdossing. 
 

We dachten in onze tent te moeten overnachten maar de camping in Marans heeft diverse vaste onderkomens ter beschikking. Wij kiezen voor een chaletje. Hier kan ik dan op het terras dit fietsjournaal bijhouden.  M ontfermt zich dan daarna over het fotogedeelte. Bijna alle kiekjes zijn van haar want mijn iPhone heb ik als navigatiemiddel op het stuur vastgebonden. M roept mij nu naar binnen want het eten is klaar. Ik ruik het hier al op het terras. O, lieve lezer, hoe gaarne had ik u digitaal mee willen laten ruiken!