Dag 5 —> Saint-Palais-sur-Mer - 47 km

We groeten de paarden in de wei en stappen op. Al snel doorkruisen we een natuurgebied dat ons aan de Oude Venen doet denken. ‘Chenal du Gue’ lees ik op de kaart, en zie dat er een stroompje door het gebied loopt. Twee ooievaars willen niet op de foto en vluchten weg als waren wij jagers. Er moeten hier veel vogels zijn want het wemelt van de kijkhutten. Nochtans zien we, horen wij of ruiken wij er geen een, op  het uiverpaar dan na. 

Het zal door de regen komen die neerplenst, dan weer drizzelt en druilt en miezert om plotseling even op te houden en dan weer opnieuw met de hele riedel te beginnen. Wij trekken ons er weinig van aan, trekken onze regenjassen aan en trekken verder, denkend aan het heerlijke kopje thee dat we vanavond zullen trekken. 

We komen in de badplaats Montalivet-les-Bains en bezoeken daar de plaatselijke Aldi hetgeen ons behalve boodschappen ook tien minuten droogte oplevert. Dan weer noordwaarts door de bossen. Het weer wordt langzamerhand beter en in Soula-sur-Mer is het zelfs droog. Op een terras doen wij ons tegoed aan een kop café-crème en bemerken dat we ons bij elke slok een jaar jonger voelen. Een wonderelixer.

Tot het veer is het nog 10 km en dit stuk is vandaag de kers op de pudding. Het fietspad kronkelt door de duinen maar is bescheiden met klimmen en dalen. Als we de zee even niet zien horen wij haar wel. Ik wou dat ik de taal der zee verstond, te horen haar klachten en verlangens.

In Pointe de Grave ligt de veerboot klaar die ons over de Gironde zal voeren. De fietsen moeten we met armzalige rafelige en bijna wormstekige touwtjes aan het gangboord vastbinden. Ziet de veerman zoiets niet, denk ik. Mijn oer-pake Jan de Veerman die een pontje over de Lek nabij Tienhoven bestierde had het vast beter voor elkaar, denk ik. Alhoewel er in zijn tijd nog geen fietsen waren.

De Gironde is de samenloop van de Dordogne en de Garonne, een soort cloaca waarin alles uitmondt alvorens de inhoud in de zee te lozen. De overtocht doet ons denken aan het boottochtje tussen Breskens en Vlissingen. En Royan waar we aan de noordzijde arriveren heeft in WO II minstens zo veel geleden als Vlissingen.

De huizen aan de kust doen erg Engels aan; alleen de steenkoollucht ontbreekt. Op de camping betrekken we een soort stacaravan. We betalen E 0.44 toeristenbelasting (E 0.22 p.p.)  Gisteren  betaalden wij E11,= belasting bij dat eco-onderkomen. Weest gewaarschuwd voor het predicaat ECO, dat is de les voor vandaag.