Dag 3 —> Lacanau-Ocean - 85 km

We staan uitgerust en monter op. Reden is de avondrust die wij genoten hebben. Het surf-volkje is een vriendelijk volkje zo blijkt. Gisteren om ca. zes uur ging de bar open en wij verbaasden ons over de de deken van stilte die nedergedaald was over de aanwezigen. Het geheim was - zo bleek - de aanwezigheid van koptelefoons op ieders hoofd. Toen wij terugkwamen van onze avondwandeling zagen wij een twintigtal paren bezig met een cursus salsa. Geluidloos en weer met grote koptelefoons. 

In de centrale tent van het kamp staat een groot vat met heerlijke verse koffie. Het is goed toeven hier maar onze trekkersdrang spoort ons aan tot vertrek. Weer fietsen we over het fietspad door de duinen. Op zeker moment passeren wij dan toch een voormalig bosbrandgebied. De lage vegetatie verraadt ons niet veel in tegenstelling tot solitaire bosjes dennen die bijna geheel ontdend zijn op hun hoofddennen na.

Het  gaat op en af. Onze volledige kampeeruitrusting weegt er behoorlijk in. M noemt onze bezigheid ‘duinen’ naar analogie van ‘heuvelen’ dat een sport is die meer landinwaarts bedreven wordt. Verder vond M het woord ‘vlinderen’  uit voor onze manier om zeer steile hellingen te nemen. Als de weg breed genoeg is kan je zigzaggend naar  boven: de steilte neemt af ten koste van een langere fietsweg.

Bij Arachon willen wij  de zeestraat over die het Bassin d’Arachon met zee verbindt. Pocket Earth voert ons naar een pier waar een stel plaatselijke senioren domicilie heeft. We begrijpen dat we het hele bassin om moeten rijden, zeker 20 km extra. Dat moet dan maar. Zwoegend ploeteren wij ons oostwaarts. Met de fiets aan de hand steken wij - na lang aarzelen - een drukke autoweg over. Midden in het stadje puffen we uit op het terras van een bakker met koffie en een pain au chocolat . Ik raadpleeg Google Maps en zie dat we toch het Bassin per veer oversteken kunnen, Eureka!

We volgen de aanwijzingen van Google Maps. Op zeker moment mompelt M dat deze weg haar erg bekend voorkomt. En jawel, daar zijn we weer op de pier met de oude mannetjes. Dus Google Maps heeft ergens de route zomaar opnieuw berekend. Dynamische Navigatie zal dat wel heten, maar ons geloof in de AI heeft een flinke knauw gekregen.

Met Pocket Earth bereiken wij uiteindelijk toch de goede afmeerplaats van de veerboot. De veerman tilt Maria en Christoffel op het dak van zijn schuit en brengt ons vol gas naar de overkant, naar Cap Ferret, gelegen op het zuidelijkste puntje van de landtong. Het is nu 14:30 en we hebben nog 44 km voor de boeg. We volgen het fietspad dat heen en weer en op en neer tussen de bomen slingert. We worden moe maar het speelse verloop van ons (levens)pad zorgt dat ons plezier onze moeheid overdondert.

Na enig zoeken  vinden we ons appartement in Building D met Entrace E. In een soort honinggraat voor Ouden  van Dagen zijn we beland. We snellen naar Carrefour waar M leeftocht inslaat en ik onze trouwe tweewielers bewaak. Hoe graag had ik die twee trouwe metgezellen geen bosje hooi gevoerd! 

In het appartement doen wij ons tegoed aan witte zoete druiven. M heeft per ongeluk een paar blikjes bier van 10% gekocht. Dat vocht smaakt naar rattengif maar levert een heerlijk drankje op na verdunnen met eenzelfde volume kraanwater. Zo leer je elke dag wat,