Dag 28 @ Berlijn - 35 km

Ons onderkomen bevindt zich op de vierde etage wat 72 traptreden betekent. Hierboven is nog een verdieping. Er is geen lift, zelfs geen goederenlift of hijsbalk aan de gevel. Een nieuwe wasmachine, een bankstel, een klein kind: alles moet via de trap. Het pand is gebouwd vlak voor de val van de muur. Het maakte deel uit van een groot stadsvernieuwingsproject in Spandau-Vorstadt. Om materiaal te besparen hoefde in gebouwen met maximaal vijf bouwlagen geen lift aangelegd te worden. Soms kwam er boven de vijfde verdieping nog een ruime droogzolder die niet meetelde in het liftvoorschrift, maar wel weer bewoond werd. Dat traplopen moet de bewoners toch behoorlijk gezond houden, zullen de DDR-bobo’s gedacht hebben. Ik ben in ieder geval blij dat ik bijna geen last meer van mijn knieën heb. Dat komt natuurlijk door het fietsen van de afgelopen vier weken: weinig belasting van de gewrichten en veel training van de spieren daaromheen.

Klopt dat wel? Bovenstaande info over de bouwvoorschriften heb ik van Google AI, maar je weet nooit wat zo’n rakker allemaal hallucineert. In ieder geval telt ons gebouw zeven lagen - heb ik net geteld, dus niet vijf - dus boven de onze zijn nog drie andere lagen ofwel driemaal zestien treden extra.

Weer is het stralend weer. Vandaag doorkruisen we Berlijn op de fiets en ons eerste doel is Alexanderplatz. Waarom dat zo’n bekend plein is, weet ik niet maar ik herinner me dat er ooit een TV-serie was met die naam. En ik kan me er nix van herinneren. En er is ook weinig bijzonders te beleven deze morgen om een uur of negen hier op Alexanderplatz.

Dus fietsen we schielijk door naar Checkpoint Charlie. Het grenshokje staat er nog en ook het waarschuwingsbord dat we de Amerikaanse zōne verlaten. We delen - jawel mej. @ - een grote beker cappuccino nabij dit iconische punt. De buurman verkoopt allerlei Russische spullen: soldatenpetten, -corsetten en -medailles. Met dat laatste was de Russische legerleiding redelijk gul; het was een soort compensatie voor het armelijke soldij.

Op naar Flughafen Tempelhof. Buiten staat een halve betonnen brug, een sculptuur die verwijst naar de luchtbrug uit 1948 toen Stalin de doorgang door Oostduitsland blokkeerde. De dienstgebouwen vormen een grauw fort met genummerde torens. Een soort Gotham City alwaar Batman het steeds te stellen heeft met allerlei booswichten.

Ergens kunnen we het voormalige vliegveld bereiken. We fietsen zo hard mogelijk over de startbaan. We voelen ons lichter worden maar weten niet hoe wij onze wielen moeten intrekken.

Op naar het Wilhelmstrand vanwaar we de Spree zullen volgen. Via een grote brug komen we over de rivier, rijden richting het Wilhelmstrand maar moeten dan alweer de Spree over, ditmaal per veerpont. Aan gene zijde doen wij ons te goed aan broodjes, kefir en een perzik. We volgen de oever van de rivier richting centrum; het is ook de R1 fietsroute. Het is de komende kilometers een gezellige boel. Mensen zonnen in het gras aan de oever of lezen een boek op een van de ontelbaar vele bankjes.

Bij de East Side Gallery - een stuk Berlijnse muur van minstens een kilometer, vol met schilderingen - is het een drukte van belang, vooral bij de liefdesact tussen Brezjnev en Honecker. Tien jaar geleden kwamen we hier ook langs, toen op weg van Sint Petersburg naar Wergea. Toen was het een beetje anarchie op deze muur. Mooie schilderingen werden verknald door tags van minder getalenteerde graffiti. Nu lijkt het erop dat er een soort beheer, toezicht en handhaving is. Ordnung muss sein.

We fietsen rondom de Rijksdag. Er is een standje met het bord ‘Information’. Ik vraag waar Van der Lubbe de boel nou in de fik gestoken heeft. De informatieverstrekker zegt dat niet te weten. Ik zeg dat zo’n stenen gebouw toch moeilijk aan te steken is, maar de man vertelt mij dat Van der Lubbe toch binnen geweest moet zijn: daar is alles van hout. En het is trouwens nog steeds de vraag of vdL die brand op eigen initiatief gesticht heeft of dat hij er door deze of gene toe aangezet is. En sommigen beweren zelfs dat vdL helemaal niet de dader was. Maar het heeft hem wel zijn kop gekost.

Het CC van gisteren was niet al te moeilijk voor wie de moeite nam te googelen. Betelgeuze is een Rode Reus, die op het punt staat te ontploffen. Misschien is dat al lang gebeurd, want de ster staat op 500 lichtjaar van ons af wat betekent dat het licht er 500 jaar over doet om ons te bereiken. En Beyoncé is natuurlijk ook een ster, zodat * de oplossing is. En succes met de dierenpuzzel van vandaag!