Dag 27 @ Berlijn - 16 km te voet

Vandaag gaan we te voet de grote stad verkennen. Het is ideaal wandelweer; Buienradar voorspelt 22 graden op de schaal van Celcius. Ons verblijf is gelegen in het Spandauer Mitte, een levendige buurt met niet al te veel toeristen. Al snel komen we langs het Joodse kerkhof waar de resten van onnoemelijk velen ergens begraven zijn, maar we vinden niet waar. Wel zien we een tiental verweerde grafstenen die nu tegen een muur gemetseld zijn. Het kerkhof is in 1942 op last van de Gestapo vernietigd. We maken een rondje over de dodenakker. Ik houd mijn pet op volgens de instructies bij de ingang. Een jonge studente is een boek aan het lezen. Tijdverdrijf of studie? We weten het niet. Een oase van rust.

De Hackischer Markt is net begonnen. Kraampjes met snuisterijen zijn al open. Andere ambulante ondernemers zijn bezig hun kraam op te tuigen. Ik heb niet het idee dat er veel nuttige zaken zoals handschoenen en onderbroeken worden verkocht. We lopen verder en steken de Spree over. Dan herinner ik mij en episode uit de film Goodby Lenin waar de familie van een zieke oude oma de DDR nog in stand probeert te houden na de Wende. Het oudje wordt op haar verjaardag verwend met een grote pot Spree-Gurken, een toppunt van culinaire kunst uit het DDR-tijdperk. Om die pot te pakken te krijgen, troostten de nazaten zich kosten nog moeite.

We komen langs de Dom. M wil naar binnen maar schrikt van de toegangsprijs ad E15,=. Ik deel die schrik hartgrondig zodat we vrolijk door kunnen lopen. Deze vakantie zijn we nog in geen enkele kerk of kathedraal geweest en onze gezondheid heeft daar niet onder geleden. Verderop lopen we nog langs de Franse Dom en de Duitse Dom. Die laten we ook links liggen.

Dan arriveren wij bij het Joods Museum. De onderste verdieping is conceptueel ingericht met drie lange gangen. Architect Daniel Libeskind construeerde die met het doel de holocaust, het exil en de continuïteit te verbeelden. Het maakt niet veel indruk op mij. Veel indringender vind ik de fotos op een verdieping hoger: Joden die opgepakt worden bij hun huis. Een oude oma die met een koffertje een vrachtwagen moet inklimmen. De toeschouwers die wezenloos toekijken. Hadden ze dit zo gewild? 

De tuin achter het museum is weer een oase van rust. We eten onze boterhammen op in een ligstoel. Dan is het tijd om verder te gaan. Bij het terrein van de Trabant-Safari stoppen wij. Er start net een karavaan bestaande uit tien van die wonderauto’s die zoete tweetact-walmen in onze neus spuiten. M maakt een filmpje voor autogek I, onze bloedeigen dochter. Op het terrein ernaast gaat net weer een grote ballon met 15 gasten de lucht in. De ballon zit aan een touwtje en wordt na een tiental minuten weer naar beneden getrokken. 

We lopen tot de Brandenburger Tor en laten ons fotograferen door een aardige Duitse dame. Dan keren we huiswaarts via het middenterrein van Under Den Linden. Op een bankje rusten we even uit. Onder onze voeten bemerken we het gedreun van de metro. De zon schijnt. Morgen maken we een fietstochtje door de omgeving. We zijn opeens weer in de Lindenstrasse bij Heike van de Vrienden op de Fiets. We lopen naar boven, vierde etage en 72 treden en openen ons koele Erdinger Weissbier. Berlijn is een leuke stad, ruim opgezet en weinig geagiteerd. 

Het C van gisteren had enige goede inzenders maar misschien wel veel meer goede oplossers die niets inzonden. Het antwoord was de Griekse letter pi, wat resulteert in pionnen en pias.