Dag 28 —> Belorado (62 km)

‘s Nachts worden we wakker door gerommel, gedonder, bliksemschichten en klaterende regen. Het geeft ons rust, al dat water dat nu naar beneden valt, dat komt de volgende dag in ieder geval niet meer op ons dak.  Dus gaan wij na een mager ontbijt (de winkels waren gisteren immers dicht) op pad. Buiten Burgos voert ons pad door een groot stadspark dat bezaaid ligt met rommel. Vanwege de feestdag gisteren was hier van alles te doen totdat het onweer en de stortregens de feestgangers verjaagd heeft.

De door Clemens Sweerman uitgestippelde route voert over een rustige landweg temidden van stoppelvelden en omgeploegde akkers die bezaaid liggen met vuistgrote keien. Aardappelteelt is hier onmogelijk, de rooimachines zouden vooral stenen uit de grond trekken. Maar graanteelt is een ander verhaal en dat gebeurt hier dan ook op grote schaal. ‘Het Spaanse graan heeft de orkaan doorstaan’, dat wijsje uit dat melige Pygmalion dreunt steeds door mijn hoofd, maar verdwijnt ook weer bijtijds en is dus gelukkig geen oorwurm.

De temperatuur is vandaag aangenaam, 22 graden volgens het weerbericht. Na 23 km zien we in Arlanzon eindelijk een terras en drinken daar koffie en eten een tostada met jam. Daar waren wij aan toe. 

Na Villaescus da Sombria volgen we een dal stroomafwaarts over een weggetje met aan beide zijden een bomenrij. Distelvinken vliegen heen en weer over de weg; ‘puttertjesallee’ noemt M het. We zien terzijde alle kleuren groen die er bestaan, lichtgroen, blauwgroen, monumentgroen, bronsgroen en dan weer geelgroen maar plotseling komen we langs een groot vuurrood stralend terrein: klaprozen. Tijd voor een foto van ons beiden tussen de poppies. Op de bagagedrager plaats ik mijn i-phone en mik die op M die zich al opgesteld heeft tussen het weelderige rood. Ik stel de zelfontspanner in op 10 seconden. Nu een sprint naar M maar in mijn haast duvel ik voorover in de greppel. De camera heeft geen mededogen en knipt een lachende M en een gevallen J. Dokter Pulder zaait papavers.

We passeren een reusachtige kalkgroeve met de naam Yesos Albi. Pleisterwerk voor binnenmuren is de specialiteit van het bedrijf. Verderop zien we ook steile kalkwanden. Bij Tosantes is er een hele kapel in uitgehakt: Virgen de la Pena. 
 

Na nog vijf kilometers trappen zijn we dan in Belorado, net op tijd om in de supermarkt leeftocht voor twee dagen te kopen alsmede twee blikjes bier en een grote zak kersen. Die eten we even later op in de hostel met de naam Rest Life el Salto. Is dat Engels of Spaans? Het is er in ieder geval goed toeven en de waard zal ons een maaltijd voorschotelen om zeven uur. We zijn benieuwd wat het zal worden; in ieder geval wordt het iets vegetarisch.