Dag 29 —> Najera (57 km)

Het zwerk blijft somber nederhangen;

Een doodsche stilte heerscht alom;

De schepping treurt; zij heeft geen zangen;

En d’orgeltoon van ‘t woud in stom . . . . . 
 

Dit gezang uit het liedboek der kerken galmt door mijn hoofd als we de deur achter ons dichtslaan. Maar de soep is niet zo heet als ze opgediend wordt. Weliswaar zwaarbewolkt maar zo weinig neerslag dat je het niet echt regen kan noemen. Lekker koud, maar we hebben een trainingsbroek c.q. maillot. Hitte moet je lijdzaam gedulden maar tegen kou kan je je kleden.

Zo gaan we dus op weg naar Najera, maar de lezer heeft nog recht op de maaltijd van gisterenavond. Die werd toebereid door Fernando, de waard van het hostel. Vooraf kregen we een bord pompoensoep opgediend en het hoofdgerecht was een echte Spaanse aardappeltortilla met een bak sla, gelukkig zonder koriander. Het gezelschap bestond, behalve uit ons, uit een Nieuw-Zeelands echtpaar Claire (70 jaar) en Gaerit ( 72 jaar) en een Braziliaanse jonge vrouw genaamd Suzanne (ik schat haar op 32 jaar). C & G ( de Nieuw-Zeelanders dus en niet onze dierbare rijdieren) drinken geen wijn hetgeen gunstig is voor de anderen want het is een erg verkwikkend elixer. G heeft een lange witte baard, handig tijdens zo’n bedevaart: het bespaart je het gewicht van scheerspullen en biedt bovendien bescherming tegen de venijnige zon. C is redelijk gezet en dat breekt haar behoorlijk op tijdens deze pelgrimage. Regelmatig doet ze een stuk per bus. De Braziliaanse was alle beslommeringen in Brazilië beu en verkocht al haar hebben en houwen en bekostigt daarvan nu deze voettocht. 
 

De eerste dertig kilometers verlopen zeer voorspoedig, het is aangenaam koel en de weg daalt lichtjes, genoeg om een hoog verzet in te schakelen. De weg is rustig, het wegdek gloednieuw en langs beide kanten zijn er allerlei agrarische activiteiten. M plukt een paar peultjes maar realiseert zich als boerendochter dat dat eigenlijk diefstal van een boer betekent. We zullen daarvoor ergens nog een kaarsje branden. Iets verderop ontwaren we uitgestrekte aardappelvelden op de stenige akkers. Onlangs hebben we uitgelegd dat aardappelteelt hier onmogelijk is vanwege het daaraan verbonden rooiprobleem.  We zullen schoonzoon E consulteren die aardappelkundige is en allerlei selectiemachines ontworpen heeft. Hoe zorg je ervoor dat de consument geen zak met stenen koopt in plaats van Bildstar?

Naar beneden rijdend bedenk ik dat ik onlangs een berichtje op het net las over een fabrikant die een elektrische fiets op de markt brengt zonder accu maar met een supercap (een condensator met erg grote capaciteit). Het idee is dat die opgeladen wordt tijdens afdalingen en remactiviteiten en weer vermogen levert tijdens beklimmingen. Mooi concept, dunkt me, maar hier in de bergen zou een accu toch  beter zijn dan een supercap met relatief weinig capaciteit ten opzichte van een lithium-ion accu. Maar regeneratieve energie-toepassingen, dat moet toch een goede toepassing zijn. Tijdens afdalingen blijf je gewoon doortrappen, een tikkeltje zwaarder dan op de vlakke weg en tijdens klimwerk gebruik je die opgeslagen energie zodat je iets minder zwaar hoeft te trappen. Zoiets kan natuurlijk alleen met voor- of achterwielmotor; met een trapas-motor zou het ook willen mits je het freewheel dan blokkeert. Achterwielmotor lijkt me het beste: dan kan je ‘‘s avonds na het avondmaaltijd je fiets op de standaard zetten en zo nog een paar kilowattminuten in je accu trappen. Zodoende schep je meer mogelijkheden en alles blijft puur man-powered!

In Santa Domingo is het koffietijd. M bestelt er weer die heerlijke tostados met jam erbij en laat zich fotograferen bij een draaimolenpaard.  Ik laat Santo Domingo van Anneke Gronloh (puntjes op de o is helaas niet mogelijk met deze reislogger) horen op mijn i-pad. M smeekt het liedje opnieuw af te draaien maar ik zeg ‘vanavond’. Nu ik dit reisverslag aan het schrijven ben, heb ik net de versie van Anneke beluisterd en heb nu Ria Valk op de draaitafel liggen. Ik denk dat er nog minstens tien andere versies van bestaan.
 

We fietsen door een oneindig landschap. In de verte de coulissen van bergen, hoe verder ze zijn des te blauwer. Ik denk aan de zonovergoten dag van gisteren toen ik een duikeling maakte tussen de klaprozen en toen gekiekt werd door de zelfontspanner op mijn i-phone. Op de foto een lachende M. en een gevallen ik. Lezeres S meldde dat ze van zoiets in het vervolg een video op prijs zou stellen. Nou zo iets is natuurlijk in scène te zetten, maar de zaak gaat dieper. In een ver verleden wilden namelijk Deadalus en zijn zoon Icarus ontsnappen uit gevangenschap. Ze fabriceerden vleugels van hout en veren en bevestigden die met bijenwas. De vlucht lukte aanvankelijk prima maar zoonlief vloog - overmoedig geworden - te hoog en dichtbij de zon gekomen smolt de was en hij stortte neer.

Pieter Bruegel sr. legde dit drama vast op het linnen doek. Het origineel is verdwenen maar er zijn wee copyen die sterke onderlinge gelijkenis hebben. Geen gruwelijke beelden van een ontzette Icarus - sensatiefilmpjes zouden wij dat tegenwoordig noemen. Neen enkel een been boven het water, de rest is al verdwenen. En niemand ziet het gebeuren, de visser niet, de boer niet en de herder niet. Een detail van een drama is vaak krachtiger dan een bloederige compositie.

Om half twee komen we dan aan in ons appartement. Eigenlijk te vroeg maar ook hier geldt ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’. We maken een wandeling door het zondagse stadje en komen al ras onder de steile roodbruine kalkwanden die vol kijkgaten zitten. Er moet een immens gangenstelsel in verborgen zijn. Ik voel of het materiaal klimbaar  is, maar bij iets wat een greep lijkt, heb ik mijn hand opeens vol met een soort gravel. Neen, dit is geen graniet of de gebruikelijke kalk.

Nu gaan we iets te eten maken. Zondag is het dus weer en zijn alle winkels dicht. Maar we hebben sla, twee aardappelen, zes peultjes, een banaan en wat pinda’s. En van het huis staat hier een fles wijn op tafel. Het wordt weer lekker smullen!