Dag 24 —> Bad Schandau - 89 km, 100 hm

Kneippheildouche

Welgemoed vertrekken wij. Zowel startpunt als eindpunt liggen aan de Elbe die we wisselend langs de linker en rechteroever zullen volgen. De zon schijnt vrolijk maar nog steeds is er die koude noordenwind, die nu echter weinig vat op ons heeft omdat we langgebroekt en gewindjackt op pad gaan. We volgen de linkeroever die we vier kilometer volgen en stoppen bij het kleine veerhuisje.

We arriveren daar vijf voor negen en zien op een bord dat de pont elk heel en half uur een retourtje naar de overkant maakt. Alles is verder gesloten, maar daar komt gelukkig een man aan met twee honden. M vraagt zich af of er veerlieden met honden bestaan en ik leg haar uit dat dat best mogelijk is. Maar de man met de twee honden loopt voorbij.

Het is onderwijl al over negenen en daar komt weer een man aanlopen. Dat moet dan de veerman zijn, hij is een beetje verlaat en we zullen het hem niet kwalijk nemen. Wij hebben de tijd, het is tenslotte vakantie. Maar ook deze man dreigt voorbij te lopen dus we vragen hem hoe het met het veer zit. Hij vertelt iets in het Tsjechisch en gebaart naar Lovosice waar we net vandaan komen. We moeten terug!

Maar ook het veer in Lovosice is buiten bedrijf en we moeten nog veel verder terug. We denken ergens binnendoor te kunnen maar komen op een industrie-terrein vast te zitten. Weer een stuk terug. Nu moeten we een eind over een zeer drukke verkeersweg fietsen die rechts van de streep amper nog 30 cm asfalt heeft. Het verkeer raast ons voorbij en we zijn het bang te moede. Eindelijk kunnen we van de weg af en via een zandpad bereiken we de brug over de Elbe, die we nu via een aparte rijstrook voor voetgangers en fietsers over kunnen steken. 

Aan de overzijde begin het rustiger te worden en we ontdekken een tent waar we cappuccino kunnen drinken. We besluiten dat onze fietsdag nu begint. Dus opnieuw vertrekken we vrolijk en al snel zien we aan de overkant van de Elbe de veerpont waarmee we eerder al die morgen over wilden steken. De teller staat inmiddels op 24 km, dus hebben we in totaal 20 km om moeten rijden.

We krijgen er nu toch echt weer zin in. We volgen fietspaden en als die soms te gravelig zijn, pakken we een stukje verkeersweg. Het is rustig, de wind is soms tegen, dan van opzij en dan weer in de rug. Dat ligt niet aan het wispelturige gedrag van de weergoden maar aan de kronkelige aard van de rivier.

Eindeloze bochten maken we door een schitterend landschap. Om dromend door te fietsen. Gelukkig is M alerter dan ik want zij ziet een bord waarop vermeld wordt dat een brug die vijf kilometers verder ligt, afgesloten is. Gelukkig is hier ook een oversteekplaats waarvan wij dus dankbaar gebruik van maken. Anders had het weer tien kilometer extra betekend.

Nu hebben de bordjes langs het fietspad opeens Duitse tekst waaruit we concluderen in Saksen te zijn. Aan de overkant van de Elbe zien we grillige zandsteenformaties. We zijn aangeland in het Elbsandsteingebirge met beroemde klimgebieden als de Affensteine en de Sächsische Schweiz. Hier ben je zo ongeveer in het Kletterwalhalla. Ja klimmen in de rots is toch leuker dan klimmen met de fiets.

Dan rijden we Bad Schandau binnen, een stadje van 3500 inwoners dat het predicaat  ‘Bad’ in 1920 verwierf vanwege zijn Kneippheilbad. Wij arriveren in ons appartement en nemen daar een Kneipheildouche.