Dag 25 —> Dresden - 47 km, 110 hm

Waspoeder

Het appartement waar wij vannacht verbleven draagt de naam ‘Karel Gott’ en er liggen ook boekjes over deze persoon in de kast. We googelen op die naam en ontdekken dat het een Tsjechische schlagerzanger was, bekend als De Gouden Stem uit Praag. Dus zoeken we iets van hem op. Youtube tovert voor ons ‘Geh’ nicht vorbei’ en bij zijn zang gaan mijn gedachten naar dat huilende zigeunerjoch - dat schilderij met miljoenen reproducties.

Vandaag staat Dresden op het programma een stad waar we voor twee nachten geboekt hebben. Het is maar 40 km en we kunnen pas na 3 uur terecht. We hebben dus alle tijd om naar het einde van het Kirnitzchtal te gaan met het trammetje dat al uit 1896 dateert, indertijd aangelegd voor het toerisme, 

Het traject is 7 km lang en verdeeld in drie etappes. Tussen die etappes in is de baan even tweesporig zodat tegemoetkomende trams elkaar aldaar kunnen passeren. Botsingen op de trajecten zijn in principe onmogelijk omdat er voor elk traject een estafettestokje is met een aparte kleur. De bestuurder mag zo’n traject alleen rijden als hij in het bezit is van het desbetreffende stokje, dat dus bij de passeerplaatsen uitgeruild wordt met een tegemoetkomende trambestuurder.

Aan het eind van de de rit stappen we uit en lopen naar de Kuhstall, een reusachtige doorgang door de wilde zandsteenformaties. Hier wordt vast veel geklommen, maar waar precies? In deze rotsen ontbreken haken - op een enkele tophaak na - en er mag ook geen pof - dat witte magnesiumpoeder - gebruikt worden zodat je van onderen niets ziet over het mogelijke  routeverloop. Ook metalen zekeringsapparaten zoals friends, cams en nuts zijn hier verboden bij het klimmen. Reden is dat het zandsteen vrij bros is en enkel een harde huid heeft vanwege ijzeroxiden. Is die huid beschadigd dan volgt erosie bliksemsnel. Voor zekering ben je aangewezen op touwen met dikke knopen erin. Je kan die zelf vlechten tot grootte van een tennisbal. 

Na ons tramavontuur nemen we de veerboot naar de overkant van de Elbe. Ook hier staan schitterende huizen en we vragen ons af wie hier woonden in de tijd van de DDR. Partijbonzen of hoge Stasi-officieren?

Geheel over rustige fietspaden langs de Elbee trekken we Dresden binnen. Door een stadspoort belanden we in de Münzgasse en installeren ons in een appartement met wasmachien. M regelt  waspoeder. Wat netjes zullen we er morgen uitzien!