Dag 23 —> Leon (62 km)

Vandaag staat Leon op het programma, een stuk van ruim 60 kilometer en grotendeels vlak. We volgen de dagen daarna gewoon het Jacobspad en moeten het Gugenheim in Bilbao dan laten schieten. Maar ik kan M blij maken met het MUSAC in Leon, ook een bekend museum voor moderne kunst. Bij verdere naspeuring blijkt echter dat ik M blij gemaakt heb met een dode vis: het museum is twee week dicht vanwege de inrichting van nieuwe exposities.

We trekken om precies acht uur de deur achter ons dicht. De zon schijnt maar het is nog wel frisjes (10 graden). Aldra hebben we de stad verlaten en snellen voort tussen kleinschalige landerijen. Zo nu en dan staan er wat bosschages langs de weg waaruit steevast de zang van de nachtegaal te horen is. ‘Vorig jaar hadden we stukken waar het wemelde van hoppen maar deze vakantie hebben we nog geen enkele gezien of gehoord’ merkt M op. Ze heeft dit nog niet gezegd of we worden op een merkwaardige manier op onze wenken bediend. Langs de weg staan lange palen waartussen draden gespannen zijn en langs die draden klimt de hop omhoog. Maar ditmaal dus niet de drekvogel maar de plant die het bier zijn hoppige aroma geeft.

Na 20 km arriveren we in Veguellina de Orbigo, wat een mooie naam, gaarne zou ik zo heten. Maar het is armoe troef aldaar. Grote fabriekspanden staan kennelijk al lang leeg want ze hebben nauwelijks meer glas en delen van het dak zijn verdwenen: ingestort of meegevoerd door de storm? Op een terras drinken we een kop koffie waarbij een o-vorming koekje van niet te duiden consistentie en smaak wordt geserveerd. Volgens M doen organoleptische eigenschappen en smaak sterk aan oliebol denken. Ja, olie-o’s, dat zullen het zijn.

Voorbij Puente de Orbigo delen we weer een stuk dat door de wandelpelgrims gebruikt wordt. Alhoewel beduidend minder dan nabij Santiago, zijn het er nog steeds erg veel. Pelgrims te voet beginnen vaak bij Saint Jean-Pied-de-Port (770 km), bij Leon (310 km)  of bij een speciale markering precies honderd kilometer voor Santiago.

Na Milla del Paramo begint het mooiste deel van vandaag. Hier zien we ook eindelijk de eerste vliegende hop. We fietsen door een weelderige steppe vol fleur, kleur en geur. We pakken ObsIdentify erbij om bijzondere planten te identificeren. Blij dat dat niet meer met de Flora hoeft (‘ Is uw plant een waterplant?…..’). Maar voor ons vreemde  planten hebben helaas in het algemeen wel weer geen Nederlandse naam. De zon schijnt behoorlijk fel, maar de temperatuur blijft aangenaam dankzij de (matige) noordenwind. Polaire lucht heet dat. In het noorden zien we de silhouetten van bergen. Vroeger hadden die een geheimzinnige aantrekkingskracht op mij, maar nu als fietser is die liefde enigszins bekoeld.

In Villa Cedre raken we aan de praat met drie Nederlanders. Ze vragen waar wij vandaan komen. ‘Wergea, vlak bij Leeuwarden’ vertel ik. Die precisering is echter niet nodig want de drie mannen komen allemaal uit Leeuwarden. We nodigen E, J en B uit op de koffie in Wergea en wisselen @dressen uit. 
 

Leon rijden we binnen en passeren het Casa Botines, door Gaudi ontworpen als een soort C&A, maar dan wel een stuk stijlvoller. Nu is het een museum. Nog een paar honderd meter verder, en daar is ons appartement. Met een sleutelcode treden wij binnen. M en C gaan ook mee de lift in, elk apart en in verticale stand alsof het steigerende paarden betreft. Nu staan ze naast elkaar voor de TV. Ik zal ze straks wat oppoetsen. Ze hebben dat verdiend.