Dag 22 —> Astorga (29 km)

Gisteren kwamen we dus aan in ‘Virgen de la Encina’, zo heet deze herberg die genoemd is  naar een sculptuur die ooit in een holle boom in de buurt gevonden is. Honderd meter van ons onderkomen staat een reusachtig kasteel, dat van 1100 tot 1300 het hoofdkwartier van de Tempeliers was. Deze orde beschermde de pelgrims die hier langs kwamen op weg naar Santiago. Verder fungeerden de Tempeliers als bankier maar rondom 1300 werd de orde opgeheven door Filips de Schone. De Tempeliers werden beschuldigd van ketterij en alcoholisme; ze dronken in ieder geval als Tempeliers en dat valt moeilijk te ontkennen.

Dus kopen we een kaartje (pensionado’s half geld) en dwalen rond door donkere gangen, kijken uit op de stad tussen de transen en beklimmen de smalle trap naar de kasteeltoren. Op een bord lezen we wat wetenswaardigheden. In de middeleeuwen was een kasteel geen romantisch bouwsel, maar een militair superwapen, vergelijkbaar met de tegenwoordige atoombom, zo wordt ons uitgelegd.

We dwalen wat door de stad. We komen een man tegen die sterk naar aftershave ruikt. Een dakloze die geen gelegenheid heeft om zich goed te wassen en met behulp van een gepikt flesje Russisch Leder toch zijn uitwasemingen kan maskeren, zo vermoeden wij. Even later in een steegje weer een nieuwe geur. We kijken naar boven en zien daar de vlier bloeien. En nu we het toch over geuren hebben: in zo’n beetje alle hotelkamers die we betrekken hangt een muffe zware lucht. Zou dat uit spuitbussen tegen bedwantsen en vlooien komen? 
 

Het is vreselijk druk op straat, er staan TV-toestellen opgesteld. ‘Voetbal’ zo vernemen we, ‘Duitsland tegen Spanje’. Het begint pas over een uur maar veel stoelen zijn al bezet. Wij eten  een hapje en trekken ons terug op onze kamer. Van buiten komen voetbalgeluiden, soms juichend en dan weer joelend. 

We staan goed uitgerust op en raadplegen het nieuws. Ja Real Madrid  heeft met 2-0 gewonnen van Borussia Dortmund. Dat zal zeker goed zijn voor het Spaanse humeur. 

Vandaag staat er een klim op het programma van 900 meter en met de ervaringen van de vorige dagen is het weer een taxi die dit huzarenstukje voor ons fixt. We komen aan boven op de pas op 1500 meter. Er waait een gure noordenwind en we trekken truien en een lange broek aan. Het ijzeren kruis is amper een meter hoog en staat bovenop een granieten pilaar die omringd is met steentjes met opschrift, wensbriefjes en andere kleine snuisterijen. Ondanks het relatief vroege tijdstip van negen uur is het al redelijk druk hier.  
 

Na enige moderne meditatie ofwel het maken van foto’s gaan we de afdaling aan. We volgen de asfaltweg zodat we niet de tegemoetkomende pelgrims tot last zijn. Het is vrij rustig op de weg, soms komen we een taxi tegen en opeens een grote toeristenbus. Maar verder genieten we van de stilte en stoppen regelmatig. In het zuiden ligt nog sneeuw op sommige noordhellingen. De bermen lijken op een schilderspalet met een bonte verzameling van vooral geel en paars. Rood en blauw zijn verweg in de minderheid. Vooral het contrast van de gele brem en de bloeiende lavendel doet onze harten feller kloppen. De natuur is de leermeester van de kunst. Maar zou het mogelijk zijn brem te schilderen in zijn ware kleur? Bestaat daar speciale verf voor? 
 

In Astorga komen we om half één aan bij ons appartement in een steegje nabij het centrum. Opeens stromen horden mensen voorbij en stellen zich op bij een zijstraat. Trage muziek met hoge tonen horen wij en dan opeens trekt een processie voorbij. Het marstempo is extreem laag en de muziek doet weemoedig aan. 

Na een dutje trekken we de stad in. Over de wallen lopen wij en zien uit over het eindeloze Spaanse land met in de verte de blauwige contouren van hoge bergen. Dan zijn we beland bij de kathedraal en verbazen ons over de eindeloze sculpturen rond de ingang. Alles is schoon en piekfijn gerestaureerd. Binnen dwalen we rond en ik blijf lang staan bij een schilderij dat twee mannen toont die kennelijk net bevrijd zijn uit een grote steen. Ik probeer de betekenis te begrijpen, maar het lukt me niet. Misschien is het iets uit de apocriefe bijbelboeken die nooit deel uitmaakten van het protestantse gedachtengoed. 

Ja, het rooms-katholicisme heeft  agnosten meer te bieden dan het protestantisme zo besluiten wij ons kerkbezoek. Buiten is het aangenaam van temperatuur. Het opdringerige knipperkruis van een pharmacia vermeldt een temperatuur van 20 graden. We gaan zitten en bekijken het bisschoppelijke paleis dat Gaudi rondom het jaar 1900 heeft ontworpen. Halverwege de bouw is de regie echter door andere architecten overgenomen met als gevolg dat het al snel na de voltooiing ten dele instortte. Gaudi was een meester in het beheersen van de krachten in zijn ontwerpen. Van de kathedraal van de Heilige Familie in Barcelona maakte hij een kettingmodel dat hij omgekeerd ophing en zo de ideale verhoudingen kon opmeten.

 Nu komt M buiten adem binnen. Dat komt door de 37 traptreden die ze hier opgesneld is naar ons appartement. Ze zou pizza’s meenemen maar komt met de hond in de pot boven. Rare stad, alle supermarkten zijn gesloten maar er zijn wel honderd snoepwinkels, banketwinkels en vooral chocolaterieën geopend. In de stad is zelfs een chocolademuseum. Om wat te eten moeten we dan zelf maar op stap, waar we echter weinig zin in hebben. Maar we bakken zelf wel wat uit hetgeen we nog in de fietstassen hebben.