Dag 22 —> Calais - 70 km

Gisterenavond begaven wij ons naar de bistro aan de overzijde van de straat van ons hotel. Wij worden naar een tafeltje geleid door een knaap die een elektrisch lampje in een grote pot mikt met een air alsof hij een lucifer afstrijkt om een kaars te ontsteken. We bestuderen de kaart maar er is nix vegetarisch te ontdekken. Dus verlaten we het perceel en groeten het personeel vriendelijk. Tenslotte hebben we wel tien minuten van hun imitatiekaarslicht mogen genieten.

Na een kleine speurtocht belanden we in een cafetaria. M bestelt een cheeseburger met sla en frites en ik had bijna hetzelfde gedaan maar besef dan gelukkig net op tijd dat een cheeseburger behalve kaas ook iets vleesachtigs in zijn ingewanden herbergt. De eigenaar raadt mij falafel met frites aan en ik moet zeggen dat ik in tijden niet zo lekker buiten de deur gegeten heb. Binnen de deur is het trouwens nog weer lekkerder want deze hele fietsvakantie is M de keukenprinses en haar culinaire vaardigheden nemen met de dag toe en hebben onderwijl de 5 sterren van Michelin gehaald.

De nacht brengen we door in een heerlijk bed omringd door her en der opgehangen kledingstukken. De schoenen liggen weer op de kachel die we op een hoge stand zetten. Daarbij zetten we het raam half open om de dampen af te voeren. En warempel, des andere daags ontwaken wij fris en vrolijk want alle spullen zijn kurkdroog en het is schitterend weer.

We fietsen langs een drukke autoweg die gelukkig voorzien is van goede fietspaden aan beide zijden. Ook ontbreken de door mij gehate paaltjes zodat je hier je gedachten hun vrije gang kan laten gaan zonder al te veel op te hoeven letten.

In Saint-Etienne-au-Mont stoppen we voor koffie. Een man met een prehistorische trainingsbroek en een racefiets aan de hand spreekt ons aan en wil van alles weten. Hij blijft maar om ons heen hangen, verdwijnt dan even en komt dan terug met een verpakt koekje van hetzelfde soort als wij bij onze koffie kregen. Als wij vertrekken fietst hij nog een stuk mee, maar verdwijnt uiteindelijk.

We klimmen toch weer hele stukken maar kunnen alles bolwerken zonder af te stappen. En steeds worden we natuurlijk beloond met een snelle afdaling. Alleen die achterrem die ik in San Sebastian heb laten monteren (en waarbij mijn versnelling gemolesteerd werd) is een onding. Thuis maar weer terug naar de oude vertrouwde Macura oliedrukrem.

Opeens  zien wij de zee als we bovenop een heuvel aankomen. Het is nu alleen nog een kwestie van afdalen. Langs een kanaal fietsend komen we in de stad en daar zien wij de Lidl. We slaan het nodige in en verheugen ons op een kop secondesoep.
 

Morgen naar de jeugdherberg in Oostduinkerke en de dag daarna wellicht al naar Vlissingen. Ja wij ruiken onze stal al.