Dag 23 —> Oostduinkerke - 75 km

Vol goede moed zetten we koers naar Belgenland. Buiten Calais volgen we een tijdje een kanaal en komen regelmatig wandelgroepen tegen van ca. twintig personen, een soort NKBVers lijkt het ons.  Een koude wind van drie Beaufort komt uit het oosten wat niet erg gunstig is voor de fietserij en daarbij ook nog eens even onze blote beentjes en knuistjes flink mangelt. Op zeker moment komen we door een industrie-gebied in statu nascendi en raken daar even verdoold in een wirwar van nieuwe straten. Uiteindelijk valt de schade mee, we hebben niet veel meer dan een kilometer omgereden.

Dan doemen daar de contouren op van Grevelingen (Fr: Grevelines) en even later rijden we de stad binnen. Alhoewel Grevelingen aan de Opaalkust ligt - vernoemd naar een halfedelsteen - ziet de stad er armoedig uit. Op de Grote Markt vinden we een café voor de broodnodige koffie. Buiten zitten mannen in dikke jassen hun bier te drinken met een sigaret in hun hoofd en binnen zitten mannen en vrouwen zonder sigaret maar ook met bier. Op alle tafeltjes liggen lotto-formulieren en de hele bevolking is daarmee bezig of is met een eurostuiver doende een kraslot te ontcijferen. Iedereen waant zich hier binnenkort miljonair en we gunnen deze pover geklede mensen best wat financiële armslag. 

We volgen nu het fietspad langs de autoweg naar Duinkerke. Nabij Groot-Sinten ontwaren  we tenten-dorpen in de bosjes langs de weg. Even later zien we een grote tent waar het druk is met jonge mannen die zo te zien afkomstig zijn uit landen boven en onder de Sahara. Vluchtelingen of zoekers. Uitzichtloze dromen, we worden er triest van.

Na een uur verder kleumen, bereiken we dan Duinkerke en bij het verlaten van die stad ontmoeten we een oude vriend. Raden wie? Het is McD die ons trakteert op frites met mayonaise en  cappuccino. We warmen langzamerhand weer op tot een humane temperatuur en stappen dan weer op. 

We volgen nu de Velo Littoral ofwel het fietspad van de kustlijn. De zon begint zowaar te schijnen en met een vrolijk ‘bonjour’ moeten we regelmatig hondenuitlaters manen de rijweg voor ons vrij te maken.

Dan bereiken we de jeugdherberg ‘de Peerdevisser’ in Oostduinkerke. Met sleepnetten achter een paard werd hier in de buurt vroeger op garnalen gevist, vandaar die naam. We betrekken kamer 113 en zetten de wekker op 18:20 want precies om half zeven wordt er een vegetarisch maal voor ons opgediend. Ja, we leven hier als vorsten.