Dag 21 —> Ponferrada (54 km)

Vandaag staat eerst het  overwinnen van 800 hoogtemeters op het programma. De ervaringen van gisteren doen ons besluiten dat wederom per taxi te doen. De chauffeur is een knappe jongeman en M, die voorin zit, babbelt er vrolijk op los. Ze legt hem uit dat we gedwongen zijn op deze manier boven te komen vanwege de fragiele toestand van mij. Ik ben solidair en beaam dat maar - een leugentje om bestwil.

We worden afgezet in Cebreiro op 1300 meter. Het is koud en zonnig. We lopen in het oude dorp rond en herinneringen aan ons vorig bezoek hier, 12 jaar geleden, komen weer boven. In het kerkje branden we een kaars met een speciale opdracht voor D. Weer buiten kijken we uit over de hele wereld: Galicië waar we vandaan kwamen en Leon y Castello dat nu voor ons ligt.

Dan dalen we eindeloos af langs een stille weg. De peregrino's gebruiken een voetpad niet ver van onze asfalt-piste. Regelmatig stoppen we om ons op te warmen en om een foto te maken van het hemelse landschap dat zich aanvankelijk nog boven de bewolking vertoont. 
 

Op zeker moment geraken we in een chaos van wegen; er wordt een snelweg aangelegd, er wordt een oude weg opgedoekt, borden verbieden ons verder te gaan. Uiteindelijk komen we terecht op een snelweg met brede pechstrook alwaar we na enige tijd staande gehouden worden door twee dienders in een politieauto. Ze leggen uit dat we op een autosnelweg beland zijn en dat we de aanwijzingen beter hadden moeten volgen. Maar een kilometer verder kunnen we die verkeersaorta dan toch verlaten, al die tijd onder escorte van de Hermandad.

Nu fietsen we weer op het Jacobspad en we komen weer honderden pelgrims tegen, een vrouw uit  New York en een man uit Wellington in Nieuw-Zeeland. Dank zij wandelvriendin L uit Wergea kan M hem op zijn Nieuw-Zeelands begroeten. De berghellingen zijn soms geel gekleurd door bloeiende brem. De berm is opeens vuurrood door klaprozen.

Na Cacabelos wordt de weg saaier. Bij een bosje stoppen we even in de schaduw en worden verrast door een samenzang van nachtegalen. Honderd meter verder staat weer een ondefinieerbaar bosje bomen en struikgewas en het is hier opnieuw dat de nachtegalen het hoogste woord hebben. Deze kleine geluksfabriekjes herhalen zich nog een aantal malen.

In Ponferrada vinden we domicilie direct onder het grote kasteel. M en C zetten we op stal aan de overkant van de straat. Ze staan daar naast een paar biervaten. Hopelijk blijven ze daar van af, want morgen moeten ze weer fris en zonder kater voor het nodige werk in actie komen.