Dag 20 —> Triacastela (24 km)

Vanuit ons raam kijken we uit op het stuwmeer. Aan de overkant ligt Portomarin, hoog tegen een bergrug. Wat we dan nog niet weten is dat het eigenlijke stadje beneden de waterspiegel ligt en grote delen ervan in 1962 hogerop verplaatst zijn vanwege de aanleg van de stuwdam. Onder meer is het kerkje afgebroken en hogerop herbouwd evenals een aantal karakteristieke gebouwen. Het doet ons denken aan een fietstocht door een Oost-Duits dorp waar een complete kerk op de rails 2 km verplaatst is vanwege de bruinkoolwinning. 

Het ontbijt laat even op zich wachten, het lijkt of de waard zich verslapen heeft maar dan om half negen kunnen wij weldoorvoed toch op stap gaan.  We steken welgemoed de brug over, maar ons humeur wordt gaandeweg getemperd door de altoos stijgende weg. Soms is een stuk fietsbaar en dan stappen we weer af om een kilometer te lopen. Op zeker moment bereiken we het keerpunt en dalen met vliegend vaandel en slaande trom af naar Sarria alwaar we neerduiken bij een bar voor een heerlijk kop koffie. 
 

We zitten daar amper of M ontwaart aan de overkant van de straat een taxibusje. Nee, hij kan ons niet meenemen maar de chauffeur schakelt een collega in die op amper 30 meter afstand van het terrasje zijn domicilie heeft. Dus we doen snel zaken en hij snoert C & M vast op zijn bagagerek. Nu snellen we de volgende 22 km omhoog, passeren een begrafenisstoet, voegen net op tijd weer in en overwinnen zodoende weer 373 hoogtemeters (het stuk dat we vanmorgen fietsten was 343 hm). In hostel David kunnen we een erg schone kamer betrekken. Ik val in diepe slaap terwijl M een taxi voor morgenochtend regelt. We zouden dan weer 600 meter omhoog moeten trappen naar Cebreiro maar we hebben nog niet de echte smaak te pakken gekregen van de klimmerij. Twaalf jaar geleden toen we dit in omgekeerde richting deden, ging het trapwerk toch lichter terwijl we toen bovendien nog een complete kampeeruitrusting bij ons hadden. Hoe dat mogelijk is? Ik denk dat de gravitatie in die twaalf jaren aanzienlijk toegenomen is.

Na ons dutje maken we een wandeling door Triacastello. De zon schijnt heerlijk, we lopen langs het kerkje dat gesloten is, maar volgens het fietsboekje van Sweerman nog een cel herbergt met houten tralies om kwaadaardige peregrino’s op te sluiten. Zoiets kunnen we goed begrijpen, ook in ons dorp Wergea is een arrestantenhuisje. Overal zijn booswichten. We ontwaren een ronde stenen duiventil en komen bij een klaterende beek. Bij dat geluid treedt er een Pavlov-reactie op bij M. Ze krijgt vreselijke dorst en we keren om, om ons op een terras in de schaduw te settelen en een groot glas bier te bestellen.

Na de eerste slokken komt de wachter al aan met de menukaart. We kiezen voor het dagmenu. Met water of wijn? Met wijn! Zodoende zitten  we met een nog driekwart gevuld bierglas achter een groot bord sla en een zojuist geopende fles wijn. Het is goed toeven daarbuiten, we raken aan de praat met een echtpaar uit Toronto dat ook de Camino loopt en overnachtingen al een half jaar geleden geregeld heeft. 
 

We doen de supermarkt aan voor wat leeftocht voor de volgende dag. Voor de avond kopen we nog een yoghurtje. En we kunnen het niet nalaten daar een snicker aan toe te voegen. Het is bijna zeven uur, tijd voor de planning voor morgen. En voor het maken van dit verslag. Met de taxi-ervaring van vandaag zien we niet meer op tegen andere soortgelijke obstakels zoals de pas die we morgen over moeten. En San Sebastián is eigenlijk nog maar 550 km hier vandaan. Best te doen.  Het was een heerlijke middag vandaag. Net vakantie,