Dag 2 —> Sovizzo - 66 km, 112 hm

De Dompelaar.

Keizer Nero heeft een oogje op de bevallige Poppea. Daarbij zijn er echter drie probleempjes en dat zijn zijn vrouw Ottavia, de echtgenoot van Poppea (Ottone) en dan nog zijn leermeester Seneca. Deze laatste ontraadt Nero verdere amoureuze acties: ‘Een keizer moet een voorbeeld voor het volk zijn en zich verre houden van amoreel gedrag, behalve als het landsbelang dat vraagt zoals bij de uitbreiding van het rijk’. Dus laat Nero die ouwe zeur vermoorden: waar bemoeit die zich eigenlijk mee? En Ottavia dwingt Ottone om Poppea te vermoorden wat door tussenkomst van de god Amor jammerlijk mislukt. Uiteindelijjk worden Ottavia en Ottone uit Rome verbannen en kunnen Nero en Pompea elkaar zonder geduvel in de armen sluiten.
 

Deze geschiedenis waarin minder frisse figuren uiteindelijk zegevieren, waarbij Nero en Poppea een schitterend liefdesduet zingen, dit alles mochten wij afgelopen zaterdag in de Leeuwarder Harmonie aanschouwen en aanhoren: een huzarenstukje van de Reisopera. De opera ging in 1642 in Venetië in premiere. De muziek wordt aan Monteverdi toegeschreven. Zelden heb ik zo mooi horen zingen met zulke magische  orkestraties. En bovendien werden er geen rookmachines ingezet wat een unicum is voor voorstellingen in de Harmonie.

Dit alles in gedachten fietsen wij door Verona. Twee maal woonde ik daar een opera bij: Nabucco en Aida, beide keren gezeten op gloeiende stenen in het schellinkje van het amfitheater temidden van andere kortgebroekte toeristen terwijl beneden vlak voor het podium het publiek uitgedost was in avondkleding.

We steken de Adige over, volgens M de bron van talloze verhalen. We snellen langs luisterrijke buitens, imposante kastelen en stadjes met namen als San Martino Buon Albero, Soave, Monteforte d’Alpone, Montebello Vicentino en Montecchio Maggio. Dan komen we aan in Sovizzo. Het is een keukenloze kamer maar keukenprinses  M weet mij toch te verrassen met  heerlijke champignonsoep en daarna met geurige cappuccino. Dat alles dank zij onze dompelaar, onze stille vriend waarvoor we graag iets terug zouden doen maar we weten niet wat.