Dag 17 —> Honfleur - 66 km

Al snel hebben we Caen verlaten op weg naar Honfleur. De afstand is humaan, maar er zitten wel een twee lelijke bulten in de tweede helft van het traject. We zoeken voor volgend jaar eigenlijk een land waar alle wegen naar beneden lopen en ontvangen gaarne adviezen in dezen.

Het weer is schitterend en we volgen kilometers het Canal de Caen à la Mer. Bij Bénouville moeten we het kanaal oversteken. Zouden we rechtdoor gaan dan komen we over 4 km in de kustplaats Quistreham, het officiële eindpunt van La Vélo Francette. Maar zouden we die plaats aan willen doen, dan moeten we ook weer 4 km terugfietsen en dat idee lokt ons niet erg. 
 

De brug over het kanaal - De Pegasus-brug - is een merkwaardig gedrocht en M zal zeker wel een kiekje daarvan opnemen in dit verslag. We drinken een kop koffie in het cafe bij de brug. Het hangt vol foto’s uit WO II; in en rondom Caen werd hevig gevochten in de dagen na D-day. De eetzaal achter het cafe’ deed dienst als veldlazaret. Binnen zwiert een krasse oude dame de scepter: ze was vier jaar toen Caen bevrijd werd. Veel foto’s hangen binnen van haar te midden van Britse militairen bij 10, 20, 30 jarige herdenkingen van de strijd rondom de brug.

We steken het kanaal over en even later de Orne die we een tijdje volgen dwars door het ongerepte en wonderschone Orne-estuarium. Na enige tijd komen we bij de zee en eten onze boterhammen op met een blik op de oneindige verten waar een enkele boot over de horizon glijdt.

Verder gaan we en komen door Dives-sur-Mer, een mondaine badplaats van weleer en misschien ook wel van nu. Aan zee staat het gigantische Grand Hotel en de straten daaromheen vormen een wonderlijk architectonisch curiosum. Huizen in Engelse stijl, maar dan pompeus uitvergroot staan daar mannetje aan mannetje. 

Een eind verder - we hebben nu 40 km op de dagteller - fietsen we door Tourgevite en zien daar typische cottage-huisjes. Engeland alom hier.
 

Nu arriveren we bij de eerste bult. We stappen af en duwen de boel omhoog. Even afzien, dat hoort erbij. Gelukkig blijft het mooi weer. 15 km voor Honfleur komen  we het tweede obstakel tegen. De weg is smal en er is druk autoverkeer. Gelukkig blijft de zon schijnen.

Nu verblijven we in een merkwaardig onderkomen, iets met twee etages aan een hofje dat van de buitenwereld is afgescheiden door een zware deur.

Straks  gaan we naar  de oude vissershaven die wereldberoemd is en duizenden keren geschilderd is door evenzovele schilders. Maar eerst de druiven proeven waarmee M nu net mee komt aanzetten.