Dag 16 —> Caen - 63 km

We slepen onze fietstassen de lange krakende, kermende en krottige trap af en begeven ons naar de schuur van de buurman om Maria en Christoffel op te tuigen. Daar aangekomen,  blijkt dat de rem van het achterwiel aanloopt. Zou dat gisteren ook het geval al zijn geweest? Opmerkelijk was wel dat ik toen erg moe was, dat in tegenstelling tot M die monter en mobiel ronddartelde als een jonge meid. Maar voor mij moesten we zelfs een extra rustpauze inlassen die ik vulde met een sudoku terwijl M prehistorische ijzergieterijen ontdekte. Ik verklaarde mijn uitputting door het zanderige wegdek van de Via Verte maar besefte  ook dat M daar dan evenveel last van zou moeten hebben gehad. En het gekke is dat ik vannacht  ook droomde van een aanlopend achterwiel.

Maar nu valt het kwartje. Vraag is alleen waarom die rem aanloopt. Wel, het blijkt dat het achterwiel een slag heeft en dat komt door een gebroken spaak. Dat varkentje pakken we dus subiet bij de horens! Reservespaken heb ik altijd bij mij (in twee maten) en het klusje is snel gefikst. En warempel: de slag is ook uit het wiel verdwenen en we kunnen op stap.

Het fietsboekje heeft een mooie route naar Caen uitgezet die langs allerlei niet te missen zaken voert. Daar zit echter wel een prijskaartje aan vast met de vermelding van 85.5 km. Dat is ons te gortig - we zijn al een uur later door de kwestie Spakenburg en bovendien bedreigt een regenfront ons in de namiddag - dus met  Pocket Earth construeren we iets van 62 lm. De eerst 30 km gaan binnendoor en daarna is het verloop identiek aan de Velo Francette.

We trappen dus moeizaam omhoog en freewheelen dan weer zorgeloos naar beneden.  Dat moeizame naar boven trappen vermijden we regelmatig door onze rijdieren aan de hand te voeren. En dat zorgeloos naar beneden denderen wordt tricky omdat het begint te regenen en we beducht zijn op slippertjes. 
 

Na 24 km staan we dan bovenop een berg naast een weiland met merkwaardig gevlekte koeien. Ze zouden als hyena’s verkocht kunnen worden aan Chinese dierentuinen waar ook geverfde honden doorgaan voor reuzenpanda’s, met strepen opgetuigde ezels zebra's moeten verbeelden en waar een man in berenpak de bruine beer speelt.

Nu gaat het naar beneden. Het regenen is opgehouden en al dra belanden we bij St Remy op de Via Verte. De zon begint te schijnen en aan een picknicktafel doen we ons tegoed aan brood met kaas, komkommer, olijven, ei en camembert. Ja, pensionado’s zijn niet te beklagen. Onlangs kwam ik de volgende krantenkop tegen: ‘Nederland is een verzorgingsstaat voorde rijken, betaald door de armen’.

Het fietspad dat nu volgt, beoordelen we als  het mooiste van deze vakantie. Het is grotendeels naast het spoor aangelegd dat nog beschikbaar is voor ‘Velo à rails’.  Je hebt uitzicht over de natuur en kleinschalige agrarische activiteiten. Bovendien is het asfalt van rolschaatskwaliteit en een zegen voor je beproefde billen.

Het fietspad kruist minstens tien maal l’Orne die hier door het landschap kronkelt op zoek naar de zee. Maar 20 km voor Caen begint het te plenzen. We trekken ons oliegoed aan en fietsen gestadig door. In Caen is het wel lastig dat de i-phone het af laat weten als het scherm nat wordt. Dus stoppen we het apparaat in de zak en halen het om de twee bochten in de weg tevoorschijn en drogen het met een steeds nattere zakdoek. Alles went.

 In Caen stoppen we de fietstassen vol na een bezoek aan de Cocci Market. Nu nog op zoek naar de Charmant Studio’s. Daar begint weer de leuke zoektocht naar het sleutelkastje dat bevestigd blijkt te zijn aan een paaltje in de buurt van de ingang. Veel appartementen werken op deze manier: het sleutelkastje is uitgevoerd als een stevig hangslot en bevestigd aan een solide object. Met een cijferslot kan je het kasje openen en daar vind je de sleutel van het appartement

Nu zijn wij binnen. Een warme douche en schone kleren herscheppen ons in nieuwe mensen. Die ondanks de regen weer erg genoten hebben.