Dag 15 - Salzburg verkenning

De violiste

Op naar het slot Hohensalzburg dat vanaf een hoge rots de hele stad domineert. Het is echt lenteweer en we lopen deze ochtend via een stelsel van trappen en voetpaden naar het kasteel. Onderweg komen we een opgezette waterafsluiter tegen, eentje die waarschijnlijk uit een waterkrachtcentrale afkomstig is. Het apparaat heeft ook een bypass met een kleine kraan, die bij sluiting van het grote systeem geopend blijft en pas dichtgedraaid wordt als de grote klep helemaal gesloten is. Dit om waterslag te voorkomen. 

We duiken het kasteel in. Naast alle moderniteiten als videopresentaties staat er ook een bijzonder eenvoudige machine opgesteld. Een diorama van het kasteel is zichtbaar en door overhalen van een handle verschijnt er een stier op de transen. Het verhaal daarbij is als volgt: Tijdens een langdurige belegering dreigden de voedselvoorraden op te raken. Op het laatst hadden  de kasteelbewoners  niet veel meer dan slechts een enkele stier. Die lieten ze zichtbaar voor de belegeraars rondlopen. Des anderen daags beschilderden ze het dier met een nieuw patroon en herhaalden ze de show.  Deze truuk herhaalden ze een aantal dagen . De belegeraars werden ontmoedigd door deze schijnbaar onuitputtelijke vleesvoorraden en gaven hun beleg op. 

Omdat we €1.20 extra betaald hadden voor ons toegangskaartje mogen we ook in de gouden zaal. Het meest imponerende is de torenhoge kachel die vol zit met keramische planten (op ooghoogte) alsmede kardinalen en bisschoppen (heel hoog, en daardoor weinig in het oog springend).

Door een raam zien we dat er reuring is op de binnenplaats. Er staan paarden opgesteld met ruiters in operetteuniformen. Een suppoost legt ons uit dat het de zegening van de paarden betreft. We snellen naar beneden. Een bejaarde hellebanier legt ons een en ander uit. Een pastoor prevelt een gebed (ja, ik neem mijn petje af hoor) en besprenkelt dan de dieren met enige druppels wijwater. Dat zal die viervoeters zeker ten goede komen en we vragen ons af waarom dat bij ons ten lande niet gebeurt. Dierenartsen worden zeldzamer en duurder, de kerken lopen leeg en kapelaans hebben derhalve veel vrije tijd. Een win-win situatie dus.  

Daar het zondag is heiligen we de middagrust en doen dan nog de ronde door de stad. We steken de Salzach over via een voetbrug die bijna bezwijkt onder het gewicht van duizenden slotjes. We zouden ook onze band willen bestendigen met zo’n solide symbool maar nergens in de omgeving is een hangslotenverkoper of -graveur te bekennen. Raar toch, heeft de mensheid het te goed om te werken? 

We lopen door het park van het Mirabell-paleis. In de grasvelden groeien tulpen die mooi gerangschikt zijn. “ Verboden het gazon te betreden” staat er.  Jammer, in veel steden zijn dit soort parken verzamelplaatsen voor families die uitgerust zijn met koeltassen, kussens en ballen voor de jeugd.

We steken weer de Salzach over en belanden op het plein met de grote gouden bol. Op een bankje aanschouwen we een schaakwedstrijd met grote stukken op een bord van 8x8 meter. Zwart wordt gespeeld door een jongeman met een wit T-shirt en wit door iemand met een zwart leren jasje. Dat geeft enige miscommunicatie met M als we het wedstrijdverloop volgen.

Er wordt gespeeld volgens het Fischer random systeem, ook wel bekend als Chess-960. De beginstand van de stukken wordt door loting bepaald. Het spel is een verademing: alle openingswijsheid kan in de prullenbak en het spel wordt enkel bepaald door je spelinzicht. En over de eerste zet moet je het langste  nadenken.

Er  worden hier per dag wel drie Mozart-concerten gegeven.  We aarzelen, maar willen de avond nog gebruiken om het vervolg van onze fietstocht nog eens na te lopen. Gelukkig komen we nog langs een straat-violiste die ons een dierbaar aandenken aan Salzburg schenkt door een wondermooie melodie uit haar viool te toveren.