Dag 14 —> Salzburg - 59 km, 104 hm

26 april 2025 - Salzburg, Oostenrijk

Daslook

Gisteren hebben we heerlijk in ons hotel gegeten. We raakten daar aan de praat met onze buren, ook Nederlanders. Het bleken muzikanten te zijn die een bezoek aan de beroemde muziekinstrumentenwerkplaats van Lechner gepland hadden voor de volgende dag. De een is trompettist en de andere bleek een beroemde zanger/accordeonist te zijn, genaamd Ruud Appelhof. Wat ze daar gaan doen laten ze in het midden, misschien een instrument kopen, zo zeggen ze. 

Om ons avondwandelingetje zin te geven besloten we ook de Lechner-fabriek te bezoeken, misschien is er wel een mooie etalage met al hun pronkstukken. Na een kwartiertje lopen in de druilregen zagen we een metershoge trompet blinken. We zijn in de buurt, maar de fabriek ziet er uit als een gesloten schoenendoos. We liepen terug en zagen op een plattegrond dat we op de Erzweg Kupfer beland waren. Hier in de omgeving werd koper gewonnen. Vandaar dat die fabriek voor koperen blaasinstrumenten hier ontstaan is.

Blechblasinstumente heet het op z’n Duits wat toch een beetje goedkoop klinkt voor de prachtige tuba’s, trombones en trompetten die hier gefabriceerd worden. En grappig dat deze koperslagerij zo dicht bij de kopermijnen te vinden is, zoiets zagen we een week geleden al bij de hagelpatroonhagelfabriek in de buurt van Bleiberg. 

In bed bezochten  we de site van Ruud Appelhof en sliepen in onder zijn zinderende zang.

Het is droog maar koud als we vertrekken. In de verte torent het slot Hohenwerfen ver uit boven het ondermaanse. We volgen de Salzach die steeds minder ruimte tussen de bergen krijgt. Het vrijliggende fietspad moet op zeker moment het asfalt delen met het autodeel en wordt geleidelijk smaller om op zeker moment geheel te verdwijnen. We ontsteken onze knipperende achterlichten en gaan onverschrokken door. Gelukkig is er niet al te veel verkeer en camions ontbreken  geheel. Dat stemt tot vrolijkheid.

Bij een ommuurd gat stoppen we even. Hier is de toegang tot onderaardse gewelven die de naam Kroatenhöle draagt. Ooit heeft hier een garnizoen Kroaten gebivakkeerd, maar dat is dan al weer 300 jaar geleden geweest. En het trapje dat naar beneden voert, is ten dele verdwenen dus we laten deze spelonken voor wat ze zijn. Waarom onder de aarde duiken als er aan het oppervlak zo veel moois te zien is?

Een paar honderd meter verder zijn we dan op het hoogste punt van de Pas Lueg en voor koffie moeten we nog weer een twintig meter omhoog. Daar hebben we na het gezwoeg en gezucht weinig zin in. Koffie komen we vast nog wel tegen.

Eindelijk in Kuchl is het dan zover. In een Konditorei worden we verwend door een erg aardige bakkeresse met een geurige cappuccino en een grote kaaskoek. We zitten nauwelijks weer op de fiets of we stoppen bij een speeltuin en verorberen daar onze boterhammen van een heel speciaal soort notenbrood die we beleggen met gorgonzola en ricula. Ik ontdek een graafmachine en kan het niet nalaten enig grondverzet uit te voeren. Vlakbij is een kinderkeukentje, maar M krijgt het niet op haar heupen om daar zandtaartjes te bakken. 

We gaan weer op pad. De lucht wordt bezwangerd door een knoflookgeur. Is het look-zonder-look of is het daslook? M gaat op onderzoek uit, en ja, het is daslook. 

We zijn vroeg en het appartement in Salzburg is pas na drie uur beschikbaar. Dus doen we Hallein aan voor een tweede kop koffie deze dag. Hallein is groot geworden door de zoutmijnen, net als veel andere plaatsen hier in de buurt (Hallstatt, Salzburg etc.). Een groot deel van her Periodiek Systeem der Elementen is in Oostenrijk te vinden. Voor de zeldzame aardmetalen moet je echter in Scandinavië zijn. 

Nu fietsen we Salzburg binnen. Het is druk op straat.  Hoog boven ons staat een slot. Hier zijn we aan het einde van de Ciclovia Adriatico. We betrekken een ruim appartement voor twee nachten. M is net terug van de Spar met bier & pinda’s. Buiten hoor ik hoefgetrappel. Twee Jannen Plezier trekken voorbij, volgeladen met toeristen. Zouden wij morgen van de partij zijn? Daar moeten we nog maar eens over nadenken. In ieder geval hebben wij vandaag een zeer plezierige koningsdag beleefd in de Republiek Oostenrijk. 

Foto’s

4 Reacties

  1. Joost:
    26 april 2025
    Ja, dan nog een vraag aan onze lezers. Midden in het speeltuintje uit het bovenstaande journaal groeiden ook frambozen en aardbeien. Volgens M zou dat in Nederland niet mogen omdat peuters zouden kunnen denken dat alle vruchten eetbaar zijn en zich daardoor zouden kunnen vergiftigen door het eten van giftige bessen.
    De vraag is hoe reëel dat is. Ik heb wel eens een lijsterbes en ook andere giftige vruchten proberen te eten maar ze smaken allemaal afschuwelijk. De vraag is dus: zijn er in Nederland lekkere vruchten of bessen die levensbedreigend giftig zijn?
  2. Anneke:
    26 april 2025
    Mooie en interessante route zo te zien en jullie vervelen je niet.
    Ik wens jullie wel meer zon of in elk geval opklaringen toe. Al dat gemiezer en vocht in de lucht is ook niet zo prettig lijkt me.
    Groetjes.
  3. Sieb:
    26 april 2025
    Veel plezier morgen in Salzburg , fijn dat het zonnetje erbij komt !
  4. @nnet:
    26 april 2025
    Toen jullie gisterenavond insliepen lag jullie buurman natuurlijk wakker wegens geluidsoverlast. Bakkeresse? Wat dacht je van bakkerinnetje? Thuis aten we vroeger wel eens Salzburger Nockerl; een heel luchtig en schuimig dessert. Grijp jullie kans! Morgenavond bijvoorbeeld. Verder haal ik van internet: "De bessen van de wolfskers (Atropa belladonna) zien er zeer smakelijk uit, en ze proeven ook zo, maar slechts enkele besjes kunnen al dodelijk zijn. De gehele plant is rijk aan alkaloïden, de bes bevat atropine en is dus zeer giftig." Voor een kind zijn 3 besjes afdoende. Maar komt in ons land tamelijk zeldzaam voor; vooral in Gelderland en Limburg te vinden. In de jaren '50 plukten wij bramen en frambozen in het wild, maar de dorpskinderen bleven daar af: hun was verteld dat dat gevaarlijk was. Er groeiden overal klapbesjes (wit) en hulstbessen (rood) en die zijn giftig. Hoe ze smaken weet ik daarom ook niet! In Nederland worden, anders dan in bijv Frankrijk en Scandinavië, nauwelijks eetbare paddenstoelen geplukt. Het lijkt dus ook een kwestie van cultuur te zijn. Een fijn ontspannen dagje morgen!!