Dag 12 —> Esposende (62 km)

We karren 15 km door de voorsteden van Porto en hebben toch een beetje spijt dat we niet de omweg langs de Douro naar zee genomen hebben. We zijn niet de enigen met een vroom doel: regelmatig passeren we - vaak zwaarbepakte - pelgrims te voet.

Bij Perafita komen we dan toch nabij de zee. Er volgt een gevarieerd parcours, soms over houten paden bij het strand, dan weer een stuk kasseienweg en dan op een zandpad door rietvelden dat in eerste instantie een verademing is na al dat gehobbel maar naderhand in een modderpoel verandert.
 

Ja, zo nu en dan verlangen we heftig naar asfalt dat ons dan toch eindelijk in Vila do Conde geboden wordt, maar dan wel met de bijbehorende autodrukte. Links van ons is een kilometers lang aquaduct. Iets Romeins, denken we maar Wiki vertelt ons een bouwjaar van rondom 1700. 
 

Opeens rijden we tussen welverzorgde akkers met kool, groene en rode sla, boerenkool en kassen met komkommers en courgettes. M begint te stralen bij het aanschouwen van al deze nijverheid. Ze heeft een beetje heimwee, vooral toen ze gisteren een paar foto’s van dochter R kreeg van onze tuin in Wergea. Misschien moeten we juist de winter gebruiken voor lange fietstochten en in de zomer van eigen vruchten uit eigen tuin genieten. Ik heb de tekst van ‘Mien Toentje’ van Ede Staal gevonden en zal het vanavond voor M zingen. Echte Groninger fado!