Dag 3 —> Werlte - 85 km

We ontbijten en wisselen op een geanimeerde manier onze reiservaringen uit met Petra en Hans, onze gastvrouw en -heer van het plezante onderkomen van de Vrienden op de Fiets. P en H waren fervente marathon-liefhebbers. Ze liepen die 42 km in bijna alle continenten en organiseerden de deelname voor de hele Stadskanaalse lopersgroep en soms ook het evenement zelf. In Kenia bekostigden ze met hun club zelfs een weeshuis voor meisjes. We hadden nog uren door kunnen praten. Helaas moeten we er op zeker moment vandoor, want we hebben onderdak gevonden in Werlte en dat is weer 85 km fietsen.

Bij de Lidl koop ik een nieuwe trui omdat de vorige nog op een bankje in een Drents bos ligt. Voor vijf euri heb ik nu de meest luxe trui van mijn leven: het kledingstuk is uitgerust met lange mouwen waarin duimgaten aangebracht zijn zodat handschoenen overbodig zijn bij de kou die wij dit ochtenduur in duiken.

We verlaten Stadskanaal langs de voormalige vloeivelden van de Avebe. Er staan nu pompeuze moderne woonhuizen, ik denk van getalenteerde belastingontwijkers. Dan doorkruisen we een groot landbouwareaal. Wat hier allemaal verbouwd wordt? Ik herinner me het woord HARK van meester Jutte in klas 5 van de lagere school. Haver, aardappelen, rogge, ……Ja, waar staat die K dan voor? Boerendochter M kan me ook niet verder helpen, maar samen proberen we wat: kool, kruiden, kastanjes, klappernoten.

Het landschap begint te heuvelen. Bij een akker met vers omgeploegde zwarte aarde stoppen even. Dit behoorde ooit aan M’s moeder. Dan doemt Onstwedde op, met zijn karakteristieke kerktoren waarvan het dak bekleed is met gemetselde bakstenen. Op het kerkhof rusten de grootouders van M.

We naderen Sellingen en fietsen door een schitterend gebied waar natuur en landbouw in vreedzame symbiose samenleven. Bossen, moeras en het stroomdal van de Ruiten-Aa zijn de ingrediënten. 

Bourtange blijkt geheel in middeleeuwse stijl opgepimpt te zijn. De laatste keer dat ik er kwam, zal 50 jaar geleden zijn geweest en ik herken het vestingstadje nauwelijks. Er is trouwens maar één enkele halfstokse vlag te bekennen op deze vierde mei. 

We steken de grens over, middenin het Bourtanger Moor en al spoedig volgen we de Ems-Fahrrad-Weg. We zien geen varende boten, alles ligt roerloos in het haventje. Het is dan tenslotte ook maandag, een gewone werkdag. 

We steken de Eems over en fietsen onder een lange betonnen constructie door die door betonnen pilonen gedragen wordt. Een modern aquaduct ? Neen, het is het proeftraject van de Transrapid, de Duitse zweeftrein. Ooit haalde die hier een snelheid van 450 km per uur maar even later - op 23 september 2006 - ging het mis door een menselijke fout. Een voertuig met 31 passagiers botste op een stilstaand onderhoudsrijtuig met als gevolg 23 doden en 10 gewonden. Dit was het begin van het einde: in 2011 was er de laatste proefrit. Volgens de eigenaren omdat het product nu klaar voor de markt was.

In Werlte betrekken we een onbemand hotel. Het is schoon en veel meer is er niet over te vertellen. M is op pad om een maaltijdsalade te halen en ik beëindig dit relaas.

Maar nog over de vorige CC het volgende. Het antwoord was de apenstaart @ die alle mensapen ontberen maar die wij dagelijks gebruiken in al onze emails. En over de vraag van Marjan, hoe een goed antwoord in te zenden zonder de rest van de lezers het goede antwoord te verklappen. Wel je kan het naar mijn privé-mail zenden maar je ook gewoon in de reislogger zeggen dat je het antwoord gevonden hebben en een cryptische toelichting geven. Bijvoorbeeld; “de derde toets van links op de eerste rij”. Maar er zijn eigenlijk geen winnaars en ik houd ook niet de score bij. De CC’s zij louter voor het plezier van de puzzelaars en voor het plezier van de componist. Bij de foto’ staat trouwens alweer nummer drie.