Dag 3 Op stap in Lisboa (0 km)

De kaartjesautomaat spuugt maar een kaartje uit terwijl we er toch graag twee willen hebben. We loeren in de cloaca van de machine, bonzen er voorzichtig op, maar dat alles leidt tot niets. Een vriendelijke Portugese probeert ons te helpen, maar ook zij weet geen andere oplossing dan de hulpdienst in te schakelen. Na een tiental minuten verschijnt er een jongeman die ons kaartje bestudeert en dan een diagnose stelt. Het blijkt dat we een kaartje voor twee dagen besteld hebben in plaats van twee dagkaarten. We danken hem hartelijk en kopen er een dagkaart bij die ook in de talloze prehistorische trammetjes geldig blijkt te zijn. Vriendelijke mensen, die Portugezen.

Vandaag zijn de musea gesloten dus duiken we menige kerk in. In de S. Vincent  de Fores branden we beiden  een kaarsje: M voor onze kinderen, kleinkinderen, broeder en zuster alsmede hun geliefden en natuurlijk ook voor onze trouwe Madonna en Christoffel.  J ontsteekt een kaarsje voor alle zieken en heeft niet de illusie dat zo’n handeling tot veel genezingen leidt maar hoopt wel dat het vrede en berusting brengt in de harten van de lijdenden.

We dwalen verder rond in het oude stadsdeel, lopen een geheimzinnige stenen trap op en belanden dan in een multiculturele massa die zo te zien ergens op staat te wachten. Van een zwerver vernemen we dat daar een methadonverstrekking plaatsvindt. We keren om, lopen de trap weer af en zijn weer temidden van onze collega-toeristen.

We nemen een trammetje naar de andere kant van de stad. Propvol is het voertuig en we zijn blij weer vaste grond onder de voeten te hebben als we uitstappen. Teruglopen blijkt echter een hele klus en op zeker moment stappen we toch weer in zo’n vehikel. We komen opnieuw in de oude wijk en willen het kasteel of de kasteeltuin bezoeken maar hebben geen zin om aan te sluiten bij de lange rij voor het loket.

Bij de kerk van Sint Antonius laten wij ons fotograferen voor een tableau vol bloemenpracht. Volgens een groot bord is Sint A hier geboren. Waar, denken wij, in die Sint Antoniuskathedraal? Morgen wordt die Antonius gevierd en dat houden ze hier in Lisboa een hele maand vol, zo vernemen we. 
 

Het is tijd om ons naar de Rua do Crusifixo te begeven, naar het kleine Fado-theater.  Bij binnenkomst krijgen wij een glas port, een godendrank zo smaakt het. Maar nog goddelijker is het concert van een zangeres en zanger die beurtelings en soms samen de Fado ten gehore brengen in al haar facetten: vaak melancholisch, maar soms ook humoristisch of blijmoedig. Bij een aantal liederen worden we aangespoord het refrein mee te zingen: Canto Fado! Erg schitterend is de begeleiding op Spaanse en Portugese gitaar. De Portugese gitaar lijkt op een grote mandoline en voert de boventoon met ragfijne melodieuze snaren-acrobatiek terwijl de Spaanse gitaar de akkoorden en ritme voor zijn rekening neemt. 
 

Dat alles zonder alle elektrische ellende van snoeren, microfoons en  technici. En bovenal: de twee gitaristen lijken er lol in te hebben. Ze doen deze voorstelling weliswaar drie maal daags maar we zien geen sleetsheid in hun optreden. Wij zijn overigens bezoekers van de eerste sessie vandaag.

Gesterkt door de Fado keren we weer huiswaarts. Muziekflarden hangen nog in mijn oren. O, mocht ik die nog even behouden, voor ze verwaaien. ‘Muziek is alles wat geen naam meer heeft’, dichtte HWJM Keuls ooit.