Dag 17 —> Linz - 66 km - 30 hm

Waterzakken

Vanuit Bad Ischl naar Linz is het 110 km met bovendien  de nodige hoogtemeters. Halverwege - dat is nabij Schwanenstad - kunnen we echter geen betaalbare overnachtingsplaats vinden. We zouden er gewoon heen kunnen fietsen, altijd wel “Zimmer Frei” te vinden, zo overwegen wij.

Tijdens ons rondwandelingetje gisterenavond ontdekten we echter een heus spoorstation in Bad Ischl. Ik beklom een stoomlocomotief en waande mij kortstondig machinist van dit gevaarte. Het stond echter op dood spoor en het vuur in de ketel was al bijna honderd jaar geleden gedoofd. Binnen het station gekomen zagen we net de trein naar Puchheim vertrekken. Op de voorste deuren stond een fiets geschilderd. We kijken op de kaart en zien dat Puchheim vlak bij Schwanenstad ligt. Dat is dus de oplossing voor ons!  Eureka!

Nu zitten we in het zonnetje op de trein te wachten. Vertrek 8:53 en aankomst 9:51. Dan fietsen we vervolgens naar Linz, ca. 65 km. Op deze wijze schiet je nog eens op!

In de trein volgen we het traject op onze iPhone en zien dat we dicht langs de fietsroute rijden. Onder ons ligt de Traunsee en daarachter rijzen donkere bergen de hemel in. Ik betreur het dat we dit mooie stuk niet fietsen en sluit me af van alle schoons dat in mijn blikveld valt door me te verdiepen in ‘in het midden’, mijn dagelijkse puzzeltje in de NRC. 

 ‘Kijk toch eens naar buiten ‘, roept M mij toe, en warempel, ze heeft gelijk. Zelfs door de ramen van de trein kan je genieten van het voorbijsnellende landschap. 

In Puchheim stappen we op onze lievelingen, Maria en Christoffel. De wilde bergen liggen achter ons. We volgen de Mühlbach door een landelijk landschap. De hele tocht horen we de koolmees en vragen hoe het onze Wergeaster koolmees vergaan is. Elk jaar hebben we een broedend paartje in het nestkastje maar dit jaar hadden we het idee dat meneer de koolmees nog geen vrouwtje had gevonden. We hopen het beste  voor hem.

Bij Wels volgen we de Traun. Langs het promenadepad is jonge aanplant en die jonge  boompjes worden gelaafd met een waterzak die uit twee delen bestaat. Het ene deel is de eigenlijke waterzak die van boven periodiek bijgevuld kan worden en vanonder via een lek de boom van water voorziet. Aan de zak zitten twee grote flappen die om de stam worden gevleid en dan met elkaar verbonden worden met een rits. Zo valt de zak niet  om.

De laatste 12 kilometer fietsen we over het fietspad langs een drukke verkeersweg. Dat is even doorbijten. Dan zijn we in de stad en het is uitkijken geblazen. Verkeer, stoepranden, tramrails, stoplichten, lawaai, mooie vrouwen, terrassen met verlokkelijk bier en niet te vergeten de navigatie, dat alles legt toch redelijk beslag op de ingewanden vans ons hoofd.

Nu zitten we in een ruim en rustig appartement midden in het oude stadsdeel van Linz. Richard Tauber - operetteberoemdheid van weleer - heeft in dit huis gewoond. M heeft wat boodschappen gedaan en komt nu aanzetten met een groot bord met radijsjes, tomaatjes en schijfjes komkommer. En een blik koel bruisend bier. Vreugde alom.