Dag 5 —> RIO Major (50 km, 122 hm)

Ook vandaag vertrouwen we de routeplanning toe aan Pocket Earth. Voor fietsers kent zij drie opties: ‘Avoid Hills’ , ‘Faster, bigger roads’ en ‘Mountain Bike, Scenic, longer, Hills’. We kiezen gewoontegetrouw de eerste. Weldra worden we beloond met een schitterende tocht door de velden op onverharde paden. Alles wat kan bloeien groeit hier. M fotografeert menig plantaardig schepsel om het des avonds in bed te determineren. We stoppen bij een bosschage vol met vogelmuziek. Het lijkt een duet uit de Parelvissers en BirdNet vertelt ons wie die sterren zijn: een nachtegaal en een Europese kanarie.

We fietsen onder de snelweg door in de buurt van Aveiras de Cima. P.E. stuurt ons een aanvankelijk onvindbaar karrespoor in. Het is goed uitkijken en na een paar honderd meter noopt het wegdek om af te stappen. Het pad begint steeds meer op een drooggevallen rivierbedding te lijken. Ik zet mijn fiets neer en help M met het naar boven duwen van Christoffel.  Madonna zullen we samen straks wel ophalen. Moeizaam ploeteren we verder omhoog en op zeker moment nemen we de fietstassen ter hand om die naar het nabije hoogste punt te dragen. Maar dat ‘hoogste punt’ blijkt nog lang niet het echt hoogste punt te zijn.  We besluiten om te keren. ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’ (Cruijff) gedachtig concluderen we dat we deze dag zomaar een uurtje conditietraining gratis voor nix gekregen hebben.

Ik raak in gepeins verzonken. Denk hoe pasgeboren kinderen vat beginnen te krijgen op alles wat hun ogen opslurpen: al snel herkennen ze het gezicht van hun moeder ook als ze dat dwars of op de kop zien. Dat alles las ik vanmorgen in een mail van vriendin A, beter bekend als @. Ja hersenen kunnen veel en ik dagdroom over de Schepper daarvan en hoe het er momenteel in de hemel aan toegeeft. Zouden mijn beide coryfeeën, Drs P en Maria Callas daar ook zijn? En zouden die ook wel eens samen zingen daarboven?

In een bushokje eten we een appeltje en een handje gezouten pinda’s, beschut tegen de stevige wind. Het is verder prima fietsweer, enigszins bewolkt en rondom de 18 graden. Vijf kilometer voor Rio Major begint het te regenen. We trekken de regenjas aan en melden ons in Hotel Rio Maior dat in vroeger tijden waarschijnlijk veel meer sterren voerde.  Na een goedvullende pizza liggen we nu uit te buiken op ons bed om ons te wijden aan onze dagtaken. M heeft zojuist een onderkomen geboekt in Fatima en ik ben klaar met dit verhaal.