Dag 26 —> Pañafiel (64 km)

Gisterenavond bakten we een pizza in de oven van het hostel. Daarna maakten wij een wandeling die begon met een grote cirkel rondom het kasteel. Tussen de burcht en het voetpad keken wij in de peilloze diepte van de droge slotgracht. 

Dan zetten wij koers naar de toren van de San Nicolás, een bouwsel uit 1247 en behorend bij een sinds mensenheugenis verdwenen kerk om vandaar kriskras door Coco naar ons nachtverblijf te lopen.  Veel gerenoveerde panden en nieuw opgemetselde puien geven ons in eerste instantie de indruk van welvaart & welzijn.

Maar alle luiken zitten potdicht, nergens kunnen we een glimp van het interieur opvangen en in de straatjes en steegjes staat slechts een enkele auto, soms zien we een oud vrouwtje en dan een hond die zijn kop tussen de luiken heeft gewrongen en ons nieuwsgierig  bekijkt. Er klopt iets niet, bewoners plotseling gevlucht, weekendhuisjes voor rijke Madrillenen of een raadsel van Carel Willink?

Na een goede nachtrust vertrekken wij vrolijk en welgemutst. De gisteren geplakte achterband lijkt iets lucht verloren te hebben maar wij wagen het erop. Al snel fietsen we weer tussen de dennenbomen die nu steviger aangepakt worden. Soms is de hele bast rondom tot op een hoogte van een meter verwijderd om plaats te maken voor zes emmertjes die gevoed worden vanuit diepe wonden. 

Het landschap verandert na een twintigtal kilometers. Eindeloos glooiende korenvelden afgewisseld met peultjes en aardappelen en zo nu en dan een vers aangelegde wijngaard bepalen het beeld. Boerendochter M geniet met volle teugen en verbaast zich over het overjarige arsenaal aan landbouwmachines.

Ik peins hoe ik dit moois voor kan schotelen aan de lezer. Ik denk aan de lofzang op prei en schorseneren waarmee drs P de mensheid verblijd heeft. Dan weet ik het: laat ik ze eens trakteren op een haiku die ik lang geleden maakte en die iets van doen heeft met de boerderijdieren.

     ‘Kip ik heb je’, sprak

     de koe toen ze de haas ving.

     Tang op een varken.

Nu is M terug van winkelbezoek. Ze meldt enthousiast dat we vlak bij het beroemde plein zitten waar stierengevechten plaatsvinden. Volgens Benjaminse ligt het recht om de plaatsen voor toeschouwers bij de vensters en op de balkons te gebruiken bij de gemeente die die rechten vervolgens aan de hoogste bieder verkoopt.