Dag 14 —> Kopenhagen - 68 km

Het is stralend weer en we hebben de wind in de rug. We hebben voor vier nachten in Kopenhagen geboekt bij een villa die in de periferie van de stad ligt want onderkomens in het centrum zijn hier onbetaalbaar. Om een beetje op te schieten volgen we een route die we Pocket Earth (PE) hebben laten uitstippelen en die gaat langs gebaande wegen. 

PE berekent routes voor auto’s (keuze: snelst of kortst) voor fietsers (keuze: avoid hills, faster over bigger roads en mountain bike) en voor voetgangers (keuze: wandelen of hiking). Ik kies op de fiets altijd ‘avoid hills’ en ben daar redelijk tevreden mee. Ook voor wandelen is PE goed gedetailleerd, althans in Nederland, daarbuiten heb ik er minder ervaring mee. En het bijzondere is de prijs, ik meen dat het E 7.50 kost en dat is dus eenmalig. 

Bij Solrød naderen we de zee en niet veel later kunnen we onze tocht voortzetten over fietspaden vlak langs de kust. Er doemt na een bocht opeens een merkwaardig vormgegeven gebouw op. “Het Arken Museum”, zegt M en we besluiten daar naar binnen te gaan. Het Arken Museum for Samtidskunst (hedendaagse kunst) stond toch al op ons bucketlijstje en we duiken de expositieruimte in. Het stinkt naar nog niet helemaal uitgehard plastic en uit verborgen luidsprekers worden we getrakteerd op gezoem & geruis. De objecten zijn merendeels getimmerde houten kisten en op aangeplakte papiertjes kan je in het Deens en Engels lezen wat de kunstenaar in gedachten had bij het creëren van zijn installatie. Dat vind ik een grote misser, want ik wil graag zelf bepalen wat iets voor mij betekent en objecten die geen magie uitstralen hebben voor mij geen betekenis.

Gelukkig is er een filmzaal waar we - toch weer wat moe van het fietsen - lekker nederzijgen. De film gaat over twee wetenschappers die twee sculpturen op de bodem van de Middellandse Zee geplaatst hebben en kijken welke invloed dat heeft op het gedrag van een bepaalde vissoort. Dat is wat ik begrepen heb want de gesproken Engelse tekst is gegenereerd met AI en wordt overstemd door borrelende geluiden van de duikers-onderzoekers die steeds in beeld zijn en de vissen verjagen.

Nu zal de lezer denken dat ik een hater van moderne kunst ben en dat klopt ook wel een beetje maar ook weer helemaal niet. Een maand geleden togen wij met onze vrienden C & H naar De Nollen in Den Helder. Daar verrijzen geheimzinnige koperen torens - sommige spuwden zelfs vuur - alsmede ronde en eivormige gebouwen van cortenstaal en een grote gazen stomende toren van metaalgaas dat door het Moiré-effect steeds andere patronen vertoonde. Alles het werk van zaliger Rudi van de Wint. Een aanrader. 

En omdat we toch in Den Helder waren bezochten we later op de dag de onderzeeër De Dolfijn die al twintig jaar op het droge ligt en de bezoeker doet verbazen over de krappe ruimtes waar de bemanning moest slapen (bij toerbeurt in hetzelfde bed) en moest werken en ontspannen (hoe?). Van mijn kayak-meester Addie - oud-marinier - hoorde ik dat hij ooit zo’n onderzeeër had verlaten via de torpedobuis: met volledige duikuitrusting werd hij naar buiten geblazen door een stoot lucht. 

We komen aan in onze villa. We parkeren onze fietsen in een leegstaande kas. Daar staan ze droog. Hopelijk schieten ze geen wortel, want dan zijn ze er moeilijk weer uit te halen als we over vier dagen onze tocht vervolgen.

Over het CC van Iris het volgende. De oplossing is de Griekse hoofdletter delta, dus dat bekende driehoekje (kan ik niet typen in Reislogger). Dat het drie benen heeft, maakt het wat moeilijk want we kennen het begrip ‘gelijkbenige driehoek’, die twee gelijke benen heeft terwijl de afwijkende zijde ‘basis’ wordt genoemd. En de Griekse hoofdletter delta is een gelijkzijdige driehoek. Maar die delta-werken moeten het oplettende lezertje toch wel voldoende richting gegeven hebben.

De puzzel van vandaag oogt extreem moeilijk. Maar net als de Gordiaanse knoop: de oplossing is weer uiterst eenvoudig. Succes!